Nothingness

(exploring a concept)

'How would nothing exist? For "nothing" to exist, it would have to be nowhere specifically. For if it were anywhere, it would be somewhere. And for nothing to be somewhere would be absurd. (We are not interested in an absurd concept here -whatever absurd might mean to you.) Thus, nothing is nowhere. Yet for nothing to exist, this nowhere must be somewhere, simply not somewhere specifically. There is no option left but to conclude that for nothing to exist, it should be everywhere, absolutely and without relative absence in any place. Then we would be nothing simultaneously with being something, which would be absurd. Thus we are something and this existence of something proofs there can be no such thing as an absolute nothing, even though this nothingness seems to be quite a dominant thing to subvert. We could say that our existence is very much against all odds. Would there have ever been an absolute nothing, then it would have been undone in one single instance: the coming-into-being of existence. That would have been a remarkable event indeed.

Any nothing existing alongside this miracle of existence could only be a relative nothing: a nothing able to co-exist, a nothing which exists! As this sounds absurd, we can hereby only conclude this oppositional train of thought is fruitless - this form of traditional philosophical reasoning has reached its limits of viability - it becomes meaningless, it becomes nothingness, nihilism - it is very vain and quite in vain.'

hoe moeilijk is het

om te luisteren naar je omgeving, ook als je constant praat

om te zien dat het anders kan, ook als je enkel gezien wilt zijn

om te om te om te

wat nou om te

dan tat blah blah blaaah

oemtata oemtata

we toeteren we toeteren

en daar is weer het nieuws
iemand viel van de trap
maar zei "ik sta nog boven  ,  hoor  "

HOOR
wat HOOR ik daar?
een pessimistisch zwartgallige
vervelend verveelde vertelde vertellende versteld én vérstellende
ellendig hervertellende, eeuwig vervellende stem?
uitzetten die hap
waar zit die knop?
HIER
o ja, EN HIER
hoe werkt dat ding?
nou, gewoon naar rechts draaien
een stukje afschuiven
en verder heel hard negeren

we gaan ons best doen

comprehension

apprehension

zitverarming

wat heeft hij aan staan
waarom gaat hij niet zitten?

hoe gaat het met zijn vlak
dat in de diepte peilt naar ander leven?

wat heeft hij aanstaan
dat men niet kan uitstaan?
Instant verstaan?
nee, dat begrijpt men niet
en hij ook, niet

NATUURLIJK LIJDERSCHAP

Jezus had 't.

spraakverzachting

wat heeft hij aan staan

en wat gaat er uit?
welke vormen gaan naar voren
uit de willekeur?
wie komt er kijken
en wie sluit er uit?

wie gaat er de hoek om

en waarom zo'n besluit?
draaiend als een tol
spint men garen om de kluit
die, rustend op één been, wandelt
en verspringt, huppelt
en bezingt hoe mooi dat iets kan zijn

als het uitgesproken wordt

brug > man?

Weer iets opgedaan: 'zelfbewust' >Engels> 'cocksure'.
Is dit woord obscuur?
Of is het gemeen goed?
Haantjesgedrag?
Historische maat staven?

Hop!

Zouden sprinkhanen eenzelfde
adrenalinedistribueersysteem hebben als wij?
Stel je voor: je hebt van die gigantische
achterpoten, die jeuken om gebruikt te worden.
Je zet af en schiet door de lucht.
Midden in je suizende vlucht knal je
pontificaal op een dikke zwabberende grasstengel.
Maar dankzij je stevige exoskelet wordt het
een mooie buiteling naar beneden en
beland je uiteindelijk weer in een hernieuwde startpositie.
Als sprinkhanen daarin zijn zoals wij,
dan giert de adrenaline non-stop door hun leden!

Wat is "sprinkhaan" ook alweer in het Engels?
Opzoeken...o ja, grasshopper. Prachtig woord.

A Sitting Duck

this seat is taken hostage

by my ASS

Or ass the seat taken me hostage?

Am I more than a seated ass?
Are my memories of movement FALSE?
I think not, therefore I move my bowels: living proof.

shoot your questions

I will happily deny them

Perk en paal: de avonturen van Juultje Staal

Om tussen al het geraaskal door ook nog lekker achteroverleunbaar leesvoer te bieden, volgt hier een kort onverbonden verhaal dat ingaat op de psyche van de dichter volgens John Stuart Mill - op meer of mindere mate.

"Van op het moment dat zij haar kroontjespen in het papier drukte met een weloverwogen vastbesloten beweging beginnend ergens tussen haar sleutelbeen en schouderblad, vloeide er een stroom woorden die haar innerlijk rijkelijk met beeldspraak overspoelde. Kwam nu dan deze beeldspraak voort uit haar innerlijk, ja, wás het daadwerkelijk haar innerlijk, of greep haar innerlijk nu juist naar beelden van buiten om in woorden gevangen te kunnen worden? Ze overpeinsde dit een wijle, en passeerde daarbij de traditionele idee dat dit in essentie het onderscheid zou zijn tussen literatuur en filosofie, tussen wetenschap en kunst: dat kunst een culturele vorm aangrijpt en uitbuit om op indirecte wijze te verwijzen naar een mogelijke onderliggende kern van waarheid, waar de wetenschap ten doel heeft deze kern onomwonden te vangen, vast te leggen en onweerlegbaar bloot te stellen aan de reflecterende buitenwereld.
                Welnu, zoals gezegd: zij was dit stadium van haar overpeinzingen met gezwinde spoed gepasseerd, daar zij ogenblikkelijk vanuit haar scherpe innerlijke vermogen doorzag dat deze tweedeling berustte op valse aannames. Ten eerste was het zo dat de ware kunst niet houdt van tierelantijntjes: alle schoonheid van haar poëzie was een directe weergave van de innerlijke constatering. Er kwam geen omhaal aan te pas, de woorden waren de bloesem en het fruit, de bladeren en de takken, de stam van wortels die niet konden bestaan zonder precies die stam. Ten tweede was de wetenschap net zo goed gebonden aan standplaatsgebondenheid, in historie, in taal, in overtuiging, in directe omgeving en opvoeding, in specifieke educatie en in de onontkoombare eigen fysieke ervaring en daaruit voortkomende persoonlijke interpretatiedrift. Het heruitvinden, schoonspoelen of ontwijken van de algemene taal bleef daarom een onmogelijk streven. Een mooi ideaal, wellicht, dat al tot veel had geleid buiten de immer aanwezige zelfontkenning. Maar desalniettemin een schijnspel.
                Welaan, zoals eerder gezegd: zij was dit stadium al ruimschoots gepasseerd en had inmiddels haar mantel omgegespt om naar buiten te gaan, klaar voor een wandeling om haar bevindingen aan directe prikkelingen te toetsen. Zij had nog maar net een geschoeide voet buiten de deur en op de straatstenen geplaatst, toen zij ternauwernood ontkwam aan een schampere kennismaking met een voorbijrazende bromfiets. 'Roekeloos en rakelings liggen dicht bij elkaar,' bedacht zij zich terwijl zij zich met gezwinde kwartslag links langs de huizen zo ver mogelijk van de wegelijkse drukte probeerde te houden in haar beweging naar rustiger wandeloorden. 'Maar dat is iets wat misschien meer met deze tijdsgeest dan met een vóórtdurende waarheid te maken heeft - en reden te meer voor mij om te besluiten me met onomwonden tred naar andere perken te begeven.'
                En aldus deed zij: met ferme stappen verplaatste zij zich naar een ander tijdperk, waarin men gewoon voet op de weg kan zetten zonder gewezen te worden op het grensgebied van de stoeprand en het territorium van gemotoriseerd zwerfverkeer. In dit moment, nu, haar heden, waar zij hoort, bedenkt zij in de tegenwoordige tijd en zonder zwemen van vertekenende nostalgie. Zij bedenkt en verstrekt haar zinnen aan een voortdurende poëtische waarheid die niet struikelt over stoepranden en andere opgeworpen belemmerinkjes. Zij schrijft en is gebleven in het gedachtegoed. Wij herdenken haar, overdenken de woorden. En zij spreekt ons aan: 'Niemand kon vermoeden / of bevroeden / hoe, wat een grote stap leek, / toch een kleine bleek: / om welgesteld en ongeremd buiten oevers te treden / die, opgelegd door de tijd van tijdigheid, / niet anders dan eisen waren van een imperialistisch gezinde gedachte / die dóórleefde in de toekomst / waartoe ik nu spreek vanuit een langduriger verleden.'
                Overkoepelend zit zij aan haar schrijftafel en weet zich in alle rust te herinneren hoe zij ooit deelnam aan misleide toekomstperspectieven. Zij doopt haar gekroonde pen en schrijft zich te buiten terwijl aan de andere kant van het raam de bloemperken vrolijk met haar mee, in en om haar voetsporen heen, buiten hun oevers treden."

Dijkdoorbraak - Nederpop

er zit teveel melk in een pak
er zit te veel melk in een pak
er zit teveel melk in mijn pak
ik ben niet gemaakt voor 1L
snappen ze dat dan niet
snappen ze dat dan niet godverdomme
maak het kleiner en houdbaarder
eeuwig vers en behapbaar
natuurlijkvriendelijk, duurzaam en altijd beschikbaar
er zit te veel melk in dat pak godverdomme
ik verzuip erin
want ik kocht het niet om erin te zwemmen
ik kan er niet in zwemmen
slechts mondjesmaat tot mij nemen
teveel.
melk.

Cliticum

een volledige voorstelling

van zaken

is een lichtelijk overdreven verlangen

edoch: het schijnt begeerlijk

andersom sijpelen slagschepen door de vaart der volkeren
- wat dat ook moge betekenen

en zo
is alles ondergraven en op een hoop verward
en is de voorstelling weer spannend

Vicieus zwart-wit

Een cirkelende gedachte als ik naar buiten stap voor een moment:

Hoe sneller en gedrevener ik het op papier zet, hoe langer ik buiten kan zijn in de zon, een bries voelen die hoofd en spieren tot leven brengt en mij weer energie geeft om binnen te zitten en gedrevener te werken: omdat ik weet waarvoor ik het uiteindelijk doe: om buiten te zijn, in de zon, tussen groen en wind, kriebelende mieren en keuvelende vogels.

Maar het buiten blijft buiten en het binnen blijft binnen, en hoe krijg ik dat binnenste buiten zonder buiten aan binnen te denken? Er moet een verloop zijn tussen binnen en buiten, want in tegenstellingen kan niet vruchtbaar gedacht worden. En ergens in dat verloop wordt met inspiratie gedacht en geschreven. En ergens in dat verloop ligt een oplossing, een balans tussen twee niet bestaande uitersten. Want het buiten wordt als buiten ervaren door het ik-binnen, en is dus als zodanig niet een strikt buiten: het is de ervaring van een externaliserend binnen...en zo lopen we weer vast op een taal die zich heeft ontwikkeld aan de hand van formuleringen in tegenstellingen.

fanfiction: blowing up the cover

The world, according to which I reportedly live, has maintained a status of mystery. Does it do this on purpose, out of neglect, due to a lack of interest, or perhaps simply because the world has a highly romantic nature? Contrary to popular belief in the survival of the fittest and the law of strongest/meanest/fastest/luckiest bastard, it may well be that our lack of success in grasping the world as a whole stems from the fact that the world thinks this would be utterly boring and un-adventurous.

Instead, we are allowed, if not forced, to wonder aloud. We are thus ruled by the laws of the world: to take delight in a mislead sense of anarchy-sublime. But this is no dictatorial state of being, since the world is only this little part of the universe. And scientists are exploring parts of this universe frantically, risking the destruction of our romantic world. But oh! this is a new and exciting adventure! Maybe, after all, the universe is even more romantic? Or is the world just this rebel? Are there more rebels in the universe? All these questions could be indirectly answered by science. In the end, it is up to the world to make it into an exciting narrative. And we, children of the world, have proven to be quite excelling at sensational stories. Let's hear and tell.

Vergelijken

Vroeger moest ik niet zo veel hebben van peren. Gaf mij maar appels. Neutraler van smaak, sappiger, makkelijker te consumeren. Maar men verandert. Tegenwoordig moet ik bekennen juist die smaak van een goede conference peer erg op prijs te stellen: een unieke, volle smaak die niet snel gaat vervelen.

En soms heb ik gewoon toch weer ontzettend veel zin in een appel. En waarom zou ik dan nog de moeite nemen om zo'n ding te wassen en er omstandig mijn tanden in te zetten, als ze de smaak ook in pakvorm verkopen? Schaamteloos koop ik tegenwoordig pakken appelsap en laaf me met enige regelmaat aan dit schuldige plezier dat zonder weerstand mijn keel in glijdt.

(Deze gedachtekronkel werd in gang gezet door een voorgelegd vals statement: te moeten kiezen tussen Braveheart of David Lynch.)

woorden wiegen - waarheid werpen

Mensen die zeggen dat ze niet van septiemakkoorden houden; dat ze dissonanten lelijk vinden; dat symfonieën niet klinken; dat het volgen van je passies naïef is; dat drums een beperkt expressie-instrument zijn; dat dromen niet voor overdag bedoeld is; dat natuur maar duf is; dat middenklassementaliteit echt een duidbaar fenomeen is; dat explosief elektrisch gitaarspel maar lawaai is; dat deze wereld maar beperkt is; dat er niet genoeg andere wegen zijn tot een willekeurig Rome; dat zeggen wat je bedoelt niet netjes is; dat men van de liefde niet kan leven - we weten allemaal niet wat we missen, als we dat besef maar hebben bij elke overweging en keuze, bij elk oordeel en bij elke verdrongen twijfel!

Onzinspelingen

Ik ben veilig aangekomen, en ook weer afgevallen

in deze wereld van veilige veelvraatzucht

in bedekte termen daalden de dekens van waanzin op hem neer

gezonden door de paus - mobiele eenheden van de geest

belegen en belaagd bedacht hij romig stinkende volzinnen

die gejaagd neergehaald werden door een kroontjespen van een ander kaliber

het tij werd gekeerd toen de maan haar achterste liet zien

butt-first werd de sprong erg gewaagd in het ondiepe spiegelwater

herhaaldelijk verzon hij iets nieuws en keek zij toe

en steeds opnieuw dacht zij ik ken hem nu wel zo'n beetje

Things go

I

Things go,
but I would like you to have them
to hold them for a moment
after me

I am a thing
a feeling, loving thing

we all are things in this world
and we are all things in this world
and things are all in this world
and all things are in this world

we are all things in this
world
world that goes on about
and without us
and within us
all about us

you, hold them
me


II

Things come,
you hold me

and them, they look on
across the horizon of things
to see a reflection of another world in mirror-eyes
looking back across the world of another horizon into a world
that is still all things


III

that come and go


IV

is all, but is more to things
with eyes across the horizon into another world where all is things

Life Stories, 1

As a kid, I loved getting into a fight. The kickin', the punches. Keeping 'em coming, giving away some more, all for free. And the bruises afterwards. Ah, the pride I took in 'em.

Then I found Jesus. Nowadays, when somebody punches me in the face, I turn the other cheek.

...what the fuck happened to me?

tweede natuur

ik zie weer bomen en het bos
nu schrijf ik waar
en neem ook weer
de woorden tot me
die ooit zeiden
"zie daar, voorbij je horizon"

betoog in opbouw, online opslag

Waar gaat het nu om? In de kunst?

Zijn dat de vragen die men eigenlijk stelt? Waar men zich écht voor interesseert? Of gaat het uiteindelijk om het rechtvaardigen van een subsidie, om het onderbouwen van een politieke stellingname?

Laten we het daarom zo beginnen: kunnen we het ons veroorloven? Om zulke complexe materie te proberen vorm te geven? In hapklare opiniestukken die mensen het idee geven ergens een goed doordacht oordeel over te hebben? Kunnen we het ons permitteren? Om zulk een lange geschiedenis in korte brokjes te voeren aan een argeloos maar bijtgraag publiek? Dat vervolgens je hand afbijt in plaats van geduldig brokjes smikkelen?

let's start a bitchfight

ik zeg niks meer

dan mijn woorden

maar als mijn woorden

niet meer zijn dan dat
wat zeg ik dan

als de vorm niet vormend zou zijn?

punctuatie is ook een woord
én een verwijzing
naar wat buiten het woord zelf zou liggen:
het is een onderscheid dat duidt op een uiteindelijke eenheid
van langer wordende zinnen die niet meer afgebroken kunnen worden

door een witregel.

dus wat ik begrijp is dat ik ben

van een transcenderende nederigheid
en dat alles onderscheiden één is

helaas is dit slechts gestoei met concepten

en de waarheid schijnt niet lekker te liggen in afgebroken regels
daar komen we nog op terug
als er een antwoord gelezen kan worden

does this some-thing make sense to you?

outside is the public domain

inside is the public domain
on the side is the public domain
I tell you this in private

read my lips

they say

shhhhh
they say

...

dichotomy opposite interest and dynamite:

all four words are combined
to a super blow-up power
covering the ash of mumblejumble
(tradition)

there is a growing hegemony

everywhere
reflection requires distance
but there is no distance
left, since we seem to ourselves to be everywhere

we are thus delusional

for we cannot be everywhere
and thus: hegemony is no absolute
(no system (of thought) is)

too big to twitter(r)

High on Life*

*coffee, chocolate, pheromones, hormones, cookies, sunshine, kindness, dark chocolate with whole hazelnuts, talking to yourself in a silly voice, another coffee, honesty, perhaps a bit too much to be able to take it all in, you know...Life (and chocolate)

semantische lidwoorden 1

de wending
het wending

Synoniemenstapeling

redekavelen, insinueren, supponeren, assumeren, prakkiseren, bevroeden, pronostikeren, oreren, parlevinken, kouten, palaveren, poekelen, wauwelen, proponeren, declameren, beduiden, behelzen, spuien, ventileren, alluderen, intenderen, impliceren, mikken, rooien, lappen, opkalefateren, rehabiliteren, saneren

Defyne Genre

Post-mix: a late reaction to lo-fi - late because it died in the mixing process.