Tijd Voor Nieuwe Kost

Ik raak er maar niet over uitgesproken: de woorden die ik blijf schrijven blijven woorden die wanhopig naar iets proberen te verwijzen dat ik met mijn maar al te woordelijk verstand maar niet binnen bereik lijk te krijgen - misschien is het er zelfs in de verste verte niet, maar is er slechts mijn wil om dat te creëren wat iets behoeftigs moet kunnen vullen. Maar wat? Wat, vraag ik je dan. Wat, zeg ik je dan. Wat! roep ik uit, boven elke vertwijfeling verheven dat er met herhaald en volumineus hameren een "dat" moet verschijnen. Het lijkt gaandeweg op een ritueel, op een herhaald gebed met het oog op verlossing, een wil tot zingeving waar ik het liefst direct afstand van zou willen nemen. Het stof blijft nu aan de vieze woorden kleven: een simpel blazen werkt niet meer.

plus twee

1

we hebben er twee zwanen bij
in ons uitzicht op

vanuit het kader van rustiek rottend raamkozijn

ranken de halzen boven gemoedelijk geschuifel

2

en ik kijk met gedraaide nek
hoe ze samen bijna het hartje vormen
dat de mens zo'n mooi gebaar vindt

maar voor hen niets betekent

 

zij zijn toch al duidelijk samen?

3

de meerwaarde is er niet:
de optelsom begint in het midden

en het gelijkheidsteken
behoeft geen aanwezigheid

1

we hebben twee zwanen
die ons zicht op groen en blauw verrijken
en mijn gedachten mee uit wandelen nemen
ins Blaue hinein

Hij wist niets, zeker.

end note

I hesitate, and you are gone before I can finish my sentence. The words will never leave you again, but you still leave us with words in these times. Your sentences were never finished yet beautifully complete. If only for you, I'll hesitate some longer, but then again I'll also leave unfinished sentences lying around more often on unmarked strips of light, in an effort to speak out more.

 

What Kind of Times Are These

There's a place between two stands of trees where the grass grows uphill

and the old revolutionary road breaks off into shadows
near a meeting-house abandoned by the persecuted
who disappeared into those shadows.

I've walked there picking mushrooms at the edge of dread, but don't be fooled

this isn't a Russian poem, this is not somewhere else but here,
our country moving closer to its own truth and dread,
its own ways of making people disappear.

I won't tell you where the place is, the dark mesh of the woods

meeting the unmarked strip of light—
ghost-ridden crossroads, leafmold paradise:
I know already who wants to buy it, sell it, make it disappear.

And I won't tell you where it is, so why do I tell you

anything? Because you still listen, because in times like these
to have you listen at all, it's necessary
to talk about trees.

Adrienne Rich, 1995

opmaat

Bezig met mijn dagelijkse routine van "sta op en loop" produceer ik alvast een keten van woorden ter voorbereiding op een dag van gezonde verbale diarree.

totzichopzicheninzichopnemen-eenuitzicht

Ik word vader zei de mens en stootte zichzelf van de troon der vergetelheid

krabbend achter zijn oren keek hij verblijd naar de groeiende moeder in spe
lopend over treden die stegen en daalden tegelijk golfde het leven
van opwinding tegen de dijken opgeworpen als zijn kunnen
en trad buiten de oevers om meer land te bevruchten en rulle grond
om te woelen en van stevigheid te voorzien
opdat er beter over gelopen kan worden en de veerkracht van wederzijdsheid
alleen maar toe zal nemen en uitwaaieren
samen met de voorziene onvoorspelbaarheid van alle dingen
die we zo mooi niet kunnen benoemen maar willen omarmen

een onbeschreven blad

Lang geleden schreven mensen op papier dat nu nog bewaard wordt in rollen of gebundeld in vellen tegen een rug die gebogen en stijf van het recht staan tegelijk is. Waarom schrijf ik dit? Het kost toch geen papier dus het kan geen kwaad. Het zuigt wel energie van de lezer, die er te laat achter komt dat dit nergens heen gaat, en zijn of haar frustratie hieromtrent binnen een onbepaald tijdsbestek op iets anders zal botvieren. Mijn welgemeende excuses aan dat andere iets. Zo gaan die dingen dus.

dutch design the weakest link

De heer Wolf

zette graag zijn tanden in een malse mensenbout,
maar alleen met uitdrukkelijke toestemming van de gebetene.
Vegetariër in 's heerenswil.

workindistress - dec 2012

het wordt tijd om chocolade letters te kopen
en te gaan schrijven

ook dat later,

later, ook
hoogste tijd

kruipt en sukkelt van het hellend vlak

bekaf van het gapen

naderhand
die tijd kwam er bekaaid vanaf
-qua schrijven en letters dan-
maar de chocolade stroomde binnen
en vond haar weg zoals nu ook dat, wat later
en nog wat hoger op het hellend vlak
en wat meer in balans
blatend tegen de gaap
in pogingen wijsheid te verwoorden,
met zekerheid kruipt waarheen het niet anders gaan kan
Dat, waarvoor altijd ruimte is in het ongewisse.

geconstatipeerde femancipatie

In de toekomst kijkt men zo aan tegen de dan al lang breed draagvlak hebbende maatschappelijke oplossing van de seksen:

 

Waarom zouden we mannen castreren?

Dit is een vraag die soms gesteld wordt. Vaak is het argument om de man niet te castreren: omdat het niet natuurlijk is. Dat het zielig is voor de man om hem van zijn mannelijkheid te beroven.  Maar, wat is natuurlijk?

Territorium

Normaal gesproken zou een man in het wild een territorium hebben van ongeveer vijf hectare groot. Hier vallen het kernterritorium en het leefgebied onder.

Kernterritorium

Het kernterritorium is de (kleine) plaats waar de man eet, slaapt en speelt. Deze plek moet veilig en comfortabel zijn en wanneer nodig ook privé. Hij moet zich terug kunnen trekken in zijn kernterritorium en rust kunnen vinden zonder gestoord te worden door andere mensen.

Leefgebied

Het leefgebied is het gebied buiten het kernterritorium. De wijdere omgeving wordt gebruikt voor de jacht, het afbakenen van grenzen en het vinden van gewillige vrouwen. Het verdedigen van je territorium is voor deze mannen heel belangrijk, want als je dit verliest dan betekent dat verlies van je leefomgeving en moet je het elders zoeken.

In de maatschappij waarin we nu leven wonen vaak meerdere mannen in één huis en bij de buren vaak ook. Dit betekent dat onze mannen worden gedwongen om samen te leven op een voor de man veel te klein territorium. Mannen zijn van nature solitair levende dieren en ze leven in het wild dus niet in grote groepen samen. Hier zijn wel uitzonderingen in. Dit heeft te maken met de aanwezigheid van genoeg voedsel voor de mannen waardoor ze niet hoeven te jagen. Mannen kunnen zich gelukkig dus wel goed aanpassen als ze in groepen leven, maar ondanks hun aanpassingsvermogen ontstaan er steeds meer gedragsproblemen.

Terug naar de ongecastreerde man

Wat betekent het, als u of de buren een man hebben rondlopen die niet gecastreerd is? Deze man zal met hand en tand zijn territorium verdedigen. Het kan heel goed zijn dat hij goed met de buren door één deur kan en dikke vriendjes is met de overburen, maar misschien niet met die man een straat verderop.

Daarnaast zal hij vandaliseren ("taggen") om aan andere mannen duidelijk te maken dat dit zijn territorium is. Misschien doet hij dat niet bij u thuis, maar dan gebeurt het wel in de tuin van de rest van de buren en misschien zelfs wel bij hun in huis wat natuurlijk helemaal niet prettig is. Ongecastreerde mannen zullen bijna altijd gaan zwerven, ze zullen veel en vaak van huis weg zijn ("werken"), ondanks dat ze toch vaak even binnen komen om te eten. Dit zwerven doen ze in de hoop een leuke gewillige vrouw tegen te komen. Om zijn genen door te geven zal de man met zo veel mogelijk vrouwen proberen te paren en hier zullen dus veel ongewenste nakomelingen uit komen. Om ervoor te zorgen dat er niet nog meer ''ongewenste'' baby's op de wereld komen, is het alleen al noodzaak om de man te laten castreren. De drang om maar op zoek te zijn naar een leuke vrouw is voor de man stressvol en vaak zijn deze mannen rusteloos.

De ongecastreerde man heeft: meer de neiging om weg te lopen en daardoor meer kans op een ongeluk; vaker verwondingen (bijten en krabben) door vechtpartijen; een hoger risico op besmettelijke ziektes zoals niesziekte, FIP en HIV. Daarnaast zijn er de kosten van de bezoekjes aan de huisarts door het oplopen van wonden en pijnlijke abcessen. Ook komt vergiftiging van mannen voor door mensen die het niet fijn vinden dat er steeds in de tuin of het huis getagd wordt. Al met al wel genoeg redenen om de man wel te laten castreren. De beste leeftijd om de man te castreren is vanaf zes maanden tot ongeveer een jaar.

 

(*even voor alle duidelijkheid: ja, ik heb deze tekst gescooped van de website van een dierenkliniek, en er wat lichte aanpassingen in aangebracht)

BEWARE: ZOOI

TO KEEP:
a promise

WATCH OUT:
finders keepers

de doelman bewaart de bal //
// er waart een geest rond tussen de woorden,
hij spreekt een andere taal,
of een dialect dat net raakt aan same old same old
maar dan wel buitenkant paal
(om wat samenhang in beeldspraak te behouden)

KIEM

hij drukte zichzelf uit
zoals men een stompkaars sust
/teder de vlam
tussen natte duim en wijsvinger
genomen en gesmoord

trillend/een rilling

flakkerend, tegen het wakkere aan
en doorschoten van een vonk
de sensatie van bijna-verbranden

Egal

The smart system of modern society: an independently defecating system.

Actually: simply a self-defecating system:
-Since it is culturally aware, it wears pants.
-And since it is capitalist, it always keeps its pants on.
-Whether taking a dump or not.
The system that regulates modern society: we are shitting ourselves.

Wilbert's Wisdom

Too much tongue in cheek hurts the cheek.

Nothingness

(exploring a concept)

'How would nothing exist? For "nothing" to exist, it would have to be nowhere specifically. For if it were anywhere, it would be somewhere. And for nothing to be somewhere would be absurd. (We are not interested in an absurd concept here -whatever absurd might mean to you.) Thus, nothing is nowhere. Yet for nothing to exist, this nowhere must be somewhere, simply not somewhere specifically. There is no option left but to conclude that for nothing to exist, it should be everywhere, absolutely and without relative absence in any place. Then we would be nothing simultaneously with being something, which would be absurd. Thus we are something and this existence of something proofs there can be no such thing as an absolute nothing, even though this nothingness seems to be quite a dominant thing to subvert. We could say that our existence is very much against all odds. Would there have ever been an absolute nothing, then it would have been undone in one single instance: the coming-into-being of existence. That would have been a remarkable event indeed.

Any nothing existing alongside this miracle of existence could only be a relative nothing: a nothing able to co-exist, a nothing which exists! As this sounds absurd, we can hereby only conclude this oppositional train of thought is fruitless - this form of traditional philosophical reasoning has reached its limits of viability - it becomes meaningless, it becomes nothingness, nihilism - it is very vain and quite in vain.'

hoe moeilijk is het

om te luisteren naar je omgeving, ook als je constant praat

om te zien dat het anders kan, ook als je enkel gezien wilt zijn

om te om te om te

wat nou om te

dan tat blah blah blaaah

oemtata oemtata

we toeteren we toeteren

en daar is weer het nieuws
iemand viel van de trap
maar zei "ik sta nog boven  ,  hoor  "

HOOR
wat HOOR ik daar?
een pessimistisch zwartgallige
vervelend verveelde vertelde vertellende versteld én vérstellende
ellendig hervertellende, eeuwig vervellende stem?
uitzetten die hap
waar zit die knop?
HIER
o ja, EN HIER
hoe werkt dat ding?
nou, gewoon naar rechts draaien
een stukje afschuiven
en verder heel hard negeren

we gaan ons best doen

comprehension

apprehension

zitverarming

wat heeft hij aan staan
waarom gaat hij niet zitten?

hoe gaat het met zijn vlak
dat in de diepte peilt naar ander leven?

wat heeft hij aanstaan
dat men niet kan uitstaan?
Instant verstaan?
nee, dat begrijpt men niet
en hij ook, niet

NATUURLIJK LIJDERSCHAP

Jezus had 't.

spraakverzachting

wat heeft hij aan staan

en wat gaat er uit?
welke vormen gaan naar voren
uit de willekeur?
wie komt er kijken
en wie sluit er uit?

wie gaat er de hoek om

en waarom zo'n besluit?
draaiend als een tol
spint men garen om de kluit
die, rustend op één been, wandelt
en verspringt, huppelt
en bezingt hoe mooi dat iets kan zijn

als het uitgesproken wordt

brug > man?

Weer iets opgedaan: 'zelfbewust' >Engels> 'cocksure'.
Is dit woord obscuur?
Of is het gemeen goed?
Haantjesgedrag?
Historische maat staven?

Hop!

Zouden sprinkhanen eenzelfde
adrenalinedistribueersysteem hebben als wij?
Stel je voor: je hebt van die gigantische
achterpoten, die jeuken om gebruikt te worden.
Je zet af en schiet door de lucht.
Midden in je suizende vlucht knal je
pontificaal op een dikke zwabberende grasstengel.
Maar dankzij je stevige exoskelet wordt het
een mooie buiteling naar beneden en
beland je uiteindelijk weer in een hernieuwde startpositie.
Als sprinkhanen daarin zijn zoals wij,
dan giert de adrenaline non-stop door hun leden!

Wat is "sprinkhaan" ook alweer in het Engels?
Opzoeken...o ja, grasshopper. Prachtig woord.

A Sitting Duck

this seat is taken hostage

by my ASS

Or ass the seat taken me hostage?

Am I more than a seated ass?
Are my memories of movement FALSE?
I think not, therefore I move my bowels: living proof.

shoot your questions

I will happily deny them

Perk en paal: de avonturen van Juultje Staal

Om tussen al het geraaskal door ook nog lekker achteroverleunbaar leesvoer te bieden, volgt hier een kort onverbonden verhaal dat ingaat op de psyche van de dichter volgens John Stuart Mill - op meer of mindere mate.

"Van op het moment dat zij haar kroontjespen in het papier drukte met een weloverwogen vastbesloten beweging beginnend ergens tussen haar sleutelbeen en schouderblad, vloeide er een stroom woorden die haar innerlijk rijkelijk met beeldspraak overspoelde. Kwam nu dan deze beeldspraak voort uit haar innerlijk, ja, wás het daadwerkelijk haar innerlijk, of greep haar innerlijk nu juist naar beelden van buiten om in woorden gevangen te kunnen worden? Ze overpeinsde dit een wijle, en passeerde daarbij de traditionele idee dat dit in essentie het onderscheid zou zijn tussen literatuur en filosofie, tussen wetenschap en kunst: dat kunst een culturele vorm aangrijpt en uitbuit om op indirecte wijze te verwijzen naar een mogelijke onderliggende kern van waarheid, waar de wetenschap ten doel heeft deze kern onomwonden te vangen, vast te leggen en onweerlegbaar bloot te stellen aan de reflecterende buitenwereld.
                Welnu, zoals gezegd: zij was dit stadium van haar overpeinzingen met gezwinde spoed gepasseerd, daar zij ogenblikkelijk vanuit haar scherpe innerlijke vermogen doorzag dat deze tweedeling berustte op valse aannames. Ten eerste was het zo dat de ware kunst niet houdt van tierelantijntjes: alle schoonheid van haar poëzie was een directe weergave van de innerlijke constatering. Er kwam geen omhaal aan te pas, de woorden waren de bloesem en het fruit, de bladeren en de takken, de stam van wortels die niet konden bestaan zonder precies die stam. Ten tweede was de wetenschap net zo goed gebonden aan standplaatsgebondenheid, in historie, in taal, in overtuiging, in directe omgeving en opvoeding, in specifieke educatie en in de onontkoombare eigen fysieke ervaring en daaruit voortkomende persoonlijke interpretatiedrift. Het heruitvinden, schoonspoelen of ontwijken van de algemene taal bleef daarom een onmogelijk streven. Een mooi ideaal, wellicht, dat al tot veel had geleid buiten de immer aanwezige zelfontkenning. Maar desalniettemin een schijnspel.
                Welaan, zoals eerder gezegd: zij was dit stadium al ruimschoots gepasseerd en had inmiddels haar mantel omgegespt om naar buiten te gaan, klaar voor een wandeling om haar bevindingen aan directe prikkelingen te toetsen. Zij had nog maar net een geschoeide voet buiten de deur en op de straatstenen geplaatst, toen zij ternauwernood ontkwam aan een schampere kennismaking met een voorbijrazende bromfiets. 'Roekeloos en rakelings liggen dicht bij elkaar,' bedacht zij zich terwijl zij zich met gezwinde kwartslag links langs de huizen zo ver mogelijk van de wegelijkse drukte probeerde te houden in haar beweging naar rustiger wandeloorden. 'Maar dat is iets wat misschien meer met deze tijdsgeest dan met een vóórtdurende waarheid te maken heeft - en reden te meer voor mij om te besluiten me met onomwonden tred naar andere perken te begeven.'
                En aldus deed zij: met ferme stappen verplaatste zij zich naar een ander tijdperk, waarin men gewoon voet op de weg kan zetten zonder gewezen te worden op het grensgebied van de stoeprand en het territorium van gemotoriseerd zwerfverkeer. In dit moment, nu, haar heden, waar zij hoort, bedenkt zij in de tegenwoordige tijd en zonder zwemen van vertekenende nostalgie. Zij bedenkt en verstrekt haar zinnen aan een voortdurende poëtische waarheid die niet struikelt over stoepranden en andere opgeworpen belemmerinkjes. Zij schrijft en is gebleven in het gedachtegoed. Wij herdenken haar, overdenken de woorden. En zij spreekt ons aan: 'Niemand kon vermoeden / of bevroeden / hoe, wat een grote stap leek, / toch een kleine bleek: / om welgesteld en ongeremd buiten oevers te treden / die, opgelegd door de tijd van tijdigheid, / niet anders dan eisen waren van een imperialistisch gezinde gedachte / die dóórleefde in de toekomst / waartoe ik nu spreek vanuit een langduriger verleden.'
                Overkoepelend zit zij aan haar schrijftafel en weet zich in alle rust te herinneren hoe zij ooit deelnam aan misleide toekomstperspectieven. Zij doopt haar gekroonde pen en schrijft zich te buiten terwijl aan de andere kant van het raam de bloemperken vrolijk met haar mee, in en om haar voetsporen heen, buiten hun oevers treden."

Dijkdoorbraak - Nederpop

er zit teveel melk in een pak
er zit te veel melk in een pak
er zit teveel melk in mijn pak
ik ben niet gemaakt voor 1L
snappen ze dat dan niet
snappen ze dat dan niet godverdomme
maak het kleiner en houdbaarder
eeuwig vers en behapbaar
natuurlijkvriendelijk, duurzaam en altijd beschikbaar
er zit te veel melk in dat pak godverdomme
ik verzuip erin
want ik kocht het niet om erin te zwemmen
ik kan er niet in zwemmen
slechts mondjesmaat tot mij nemen
teveel.
melk.

Cliticum

een volledige voorstelling

van zaken

is een lichtelijk overdreven verlangen

edoch: het schijnt begeerlijk

andersom sijpelen slagschepen door de vaart der volkeren
- wat dat ook moge betekenen

en zo
is alles ondergraven en op een hoop verward
en is de voorstelling weer spannend