Zonder titel

Keutelen tot de laatste reutel.

Het begint er sterk naar te ruiken dat het niet meer lijkt dan dat. De grote vraag is voor mij: is dit dan vooral een stand in mijn hoofd, of is het een stap waarvan niet meer kan worden teruggekeerd? Want ik verlang naar de ambitie om de wereld bij haar lurven te grijpen. Nu neem ik genoegen met een weifelend observeren. De zoveelste die probeert met een weerspiegeling recht te doen aan oorspronkelijkheden? Mijn minachting voor die benadering zit nog te diep - ik moet opletten dat ik mezelf niet ga minachten.

Opgang

Langzaam stijgt
en daalt
de toon, met het tempo
dat plots versnelt en
dan weer
 draalt

Woordgroep I

Ik probeer
ver van mijn bed
maar land steeds
tussen de lakens
zij ruiken naar mij
en mij
alleen

bericht

En hier gaat de schrijver zijn gang: hij benoemt zich middels de handeling tot een functiedrager. Hij schrijft over het schrijven omdat hij schrijven moet. Niet om het schrijven, maar om al dat andere. Maar als het zo hoog opspeelt dat de pen gepakt moet worden, komt er altijd eerst iets uit dat gaat over alles behalve de aanleiding van het schrijven. Het gaat altijd over het schrijven, de woorden. Nooit over de non-verbale intimiteit. Hoe omschrijf je dat? Vluchtgedrag? Omschrijf ik nu vluchtgedrag, of beschrijf ik de cirkel waarbinnen ik me omkeer voor hetzelfde uitzicht? Schrijf ik voor iemand anders dan mezelf? Ik geloof het niet. In heel veel dingen geloofde ik wel, maar daarin heb ik nooit geloofd. Wie schrijft die blijft schrijven. De verslaving van het schrijven is een andere dan de verslaving van de aandacht - al kunnen ze samen optrekken. Was het de aandachtshoer in mij die ooit een weblog aanmaakte? Ik geloof het niet. Het was veeleer de nieuwsgierigheid, en andere externe prikkels.

En nu schrijf ik nog steeds, sporadisch en stotterend, om te luchten, om te ventileren - twee verschillende dingen. Maar kom ik ooit aan de woorden toe die niet over mijn keelkast willen glijden? Krijg ik ooit iets op papier waarvan ik de woorden niet eens uitgesproken lijk te kunnen krijgen? Kan ik zeggen wat ik zelf maar half begrijp? Ik zeg meer dan ik begrijp, dat begrijp ik, maar dát - kan ik dát ook zeggen? Mag het eens? Alsjeblieft? De hoogte omlaag brengen? De ondraaglijkheid licht maken? Stelselmatig?

kwijt

Er was ooit de liefde aan wie ik mijn leven gaf. Ik probeer stukjes terug te winnen zonder te hoeven verliezen: geen te snel uitgespuugd herbegin, maar wel een haast. Alles duwt, draait, trekt, weet niet waar het begint en eindigt en eindigt en eindigt weer van voor af aan. Het verschiet keert mij de rug toe en zegt tussen neus en lippen iets over schuld en overspanning. Wat er was en wat we niet zien sneuvelen zal ook nooit mooi geweest zijn. Niemand die kan nagaan hoe de puzzel paste want het zijn "maar woorden". Ze snijden door mijn ziel.

Ik ga mij redden. De wereld zal mijn vangnet worden. Ik zal je missen. Ik zal mijn tranen deppen om mijn zoon onder vier ogen de schoonheid en waarheid van de wereld zoals ik die zie in zich op te leren nemen. Hij zal meer dan één verhaal kennen over de wereld, en dat is goed.

zoek

Een hoofd vol poliepen denkt op het randje van barsten: laat ik proberen me onder te schikken, het uit te zingen totdat ik de middelen heb alles goed te maken. Nu kan ik niets dan in ieder geval vasthouden aan dat wat ik liefheb en waarvoor ik de motivatie kan vinden om door te gaan, door al het taaie slijk heen dat maar blijft komen. Waardering zoek ik in bevestiging, bevestiging zoek ik in de kleine dingen. Soms is het zoek.

Introduction to Herbert Marcuse

The fact that the vast majority of the population accepts, and is made to accept, this society does not render it less irrational and less reprehensible. The distinction between true and false consciousness, real and immediate interest still is meaningful. But this distinction itself must be validated. Men must come to see it and to find their way from false to true consciousness, from their immediate to their real interest. They can do so only if they live in need of changing their way of life, of denying the positive, of refusing. It is precisely this need which the established society manages to repress to the degree to which it is capable of "delivering the goods" on an increasingly large scale, and using the scientific conquest of nature for the scientific conquest of man.

xiii-xiv

Pissing In Action

beeldmateriaal volgt

deadline drive

Freud in hypermoderne stress
neemt zijn woorden terug
en spuugt ze terug uit
met extra speeksel aan de randen

het is niet meer de dood
waar we naar streven
maar het randje waarop we staan
als we een einde aankijken

en op de helling waarlangs
we ernaartoe glijden knopen we
ons aan een nieuw begin:
de transformatie is weer binnen

Suspensie

Je hoeft het niet te geloven, als je het maar weet.

hadjebijmoetenzijn

De ketchup kucht mijn tosti onder:
kan het nóg ongezonder?

Ruimtepak

Ook tijd is te herleiden tot ruimte: dingen verstrijken omdat er beweging is, een geleidelijk zijn-door-de-ruimte. Een moment is een heel krap gebied, een leven is een lichaam groot. En een lichaam beweegt zich door omringende beweging heen. Meetbaarheid wordt problematisch als er op fundamenteel vlak maar één eenheid is. Wat rest, is onze bewegingsvrijheid.

Er was niet eens
zo heel lang geleden
tijd

nu rest ons slechts ruimte
een eenzaam drijven in eeuwigheid

dus kijken we koppig omhoog
of rechten onze rug en buigen ons
naar de grond van ons bestaan

Wanneer content marketing tekortschiet.

Een kleine Nederlandse onderneming heeft verleden jaar een nieuwe vorm van home-fitness ontworpen en uitgebracht als laagdrempelig aan te schaffen consumentenproduct. Het achterliggende concept is een schoolvoorbeeld van 1) thinking out of the box en 2) geniaal in eenvoud. Centraal in het product staat een aandrijfsysteem op basis van luchtcirculatie, op gang gebracht en in stand te houden door de gebruiker. De multi-inzetbare onderdelen garanderen een totale work-out binnen het minimum van een half uur, zowel op cardiogebied als op het gebied van krachttraining.

Helaas is de Nederlandse markt voor home-fitness ontzettend beperkt, en om een goed resultaat te behalen zag de onderneming zich genoodzaakt om internationaal te gaan. Met name in de Verenigde Staten is er een enorm afzetgebied in deze categorie. Daar werd dan ook op ingezet. Om de kosten te drukken werd geopteerd voor een fifty-fifty aanpak bij de distributie en marketing: een deel van de taken zou door het bedrijf zelf worden uitgevoerd, een deel door een extern bureau.

Inmiddels waren er al verscheidene deals gesloten met distributeurs in de Verenigde Staten die de potentie van het product wel inzagen. Belangrijk is om te melden dat dit plaatsvond vóórdat er een marketing scheme was opgezet. Laat dit nu net één van de onderdelen zijn waar de onderneming een grote eigen verantwoordelijkheid in nam. Let wel: een onderneming die voornamelijk bestond uit techneuten en mensen met cijfer-knowhow.

Men zette in op een uitgeklede vorm van content marketing, waarin het product zoveel mogelijk as is werd getoond in advertenties en als zodanig zichzelf bovenal moest verkopen op intrinsic properties. Nu was er een groot knelpunt in de ontwikkeling en uitwerking van deze strategie: het product had al een prima Nederlandse naam, maar een pakkende Engelstalige consumer-aimed product term werd maar niet naar tevredenheid bedacht. Dit essentiële onderdeel van de export strategy werd tot het laatste moment toe vooruit geschoven, tot op het punt dat er in alle haast een naam gegeven moest worden aan het beestje.

En in alle stress lag daar opeens de oplossing. Geniaal in haar eenvoud, precies de essentie benoemend: conditie opbouwen door middel van lucht, dat is natuurlijk air conditioning. Het lag bij de onderneming, die op dat moment ontzettend onder druk lag om ergens mee op de proppen te komen, zo lekker in de mond dat zij niet beseften why dat zo was. Er was geen tijd voor nacontrole of double check: het product werd in allerijl export ready gemaakt. Eenmaal aangekomen bij de distributeurs en winkelketens was er in eerste instantie vooral verwarring. Het geheel eindigde in een export failure.

Het spreekt voor zich dat de Angelsaksiche distributeurs niet content waren.

Partes pro toto - dust to dust

Als je een keer niet stoft, ga je niet dood.

Als je elke keer poëzie passeert omdat je nog moet stoffen, heb je niet geleefd.

oehoe

Het leven gaat niet gewoon door. Wat is dat, "het leven"? Het is een abstract non-idee, een ingebeelde samensmelting van alle afzonderlijke levens. Levens gaan nooit gewoon door, men kan het hoogstens als zodanig ervaren. Als we leven al als een samengeklonterde hoop beschouwen, kunnen we met die voorlopige aanname in de hand stellen dat het leven nooit stilstaat. Maar niemand zal dit ooit tot in zijn diepste wezen als een gewone, doodnormale zaak kunnen beschouwen. Als er ergens een leven verandert, verandert "het leven" ook; wat er ook gebeurt, het gebeurt altijd in het geheel. Het geheel van levens is daarmee de meest rusteloze massa die we ons voor kunnen stellen. Geruststellende woorden worden onthutsende woorden maar wel waardere woorden. Woorden met waarlijkheid. <Zowel "waarder" als "waarlijkheid" schijnt onacceptabel gebruik van de Nederlandse taal te zijn - weer een beweging in het geheel aan taal, want bij deze gaan ze waar ze niet gaan zouden kunnen. Taal komt voort uit het bewegende leven, en kronkelt er enthousiast achteraan, of instanties nu willen of niet. Taal is leven - maar leven is geen taal.>

(15-02-2015)

Ido Ambacht

Hendrik Zonder Weerga kende zijn gelijke niet in op het vlak van markante achternamen.

(Daarin kon meespelen dat hij een nogal geïsoleerd bestaan leidde.)

Van B naar A

Het boek over consuminderen verkocht als een tierelier.

ongelijke tonen

déclaration spéciale et spécifique:
hier is slinks geen link te vinden
die verklaart waarom men springt
van lentefris Nederlands
over to you
...yes, your mic is on...
okay
well, let's just take two seconds
to think about sophisticated one-liners:


Commercially unstable
these things still do excite:
Do you long for longer moments?
Give an inch or take two breaths.

Think again
against the masses
which propel you forward.
(Is this a paradox, or only seemingly so?)

Hoofdtekst

Schertsend schaaft hij de scheve stukjes uit zijn cv
en plakt ze bovenop zijn voorhoofd -
mochten ze ooit
tegenover hem zitten
tijdens een gesprek
dan druppelen de zweetsporen een eigen verhaal
en zal men de ware aard herkennen

en hopelijk erkennen.
Scheve stukjes zijn soms de rondingen en welvingen
die het leven de moeite waard maken.

Maar waar komt nu toch steeds
die voorhoofdsholteontsteking vandaan?

Woestijn

De stilte steekt melancholiek de kop uit het zand

en reikt eens omhoog naar de sterrenhemel

tussen herinneringen aan zwarte gal blinken lichtpuntjes

 

van ver komt het streven tot toenadering

en bereikt ons gedoofd
toch hebben wij elkaar gehoord
 

wij zijn elkaars gedachten geworden

jij gaf en ik nam op

en om uit te stralen dat jij bestond

zie ik je branden met ogen toe

Sussend

er zit teveel
kwaad in mij

woede om frustratie
lood om oud ijzer

er staat een hoop op
als ik kom kijken
kon ik maar (soms)
mijn ogen sluiten

onverhoopt
uit vergelding munt slaan

dat zou mooi zijn
te mooi

het probleem: niet waar

het is niet ergens
het is ik, en overal om mij heen
ik adem het uit en adem het in

afstevenende openingszinnen

Ik had plannen met mijn leven. Die zijn langzaam aan het verbrokkelen. Dat is denk ik wat er gebeurt als je ouder wordt; het eerste verval treedt een stuk eerder in dan de medische wetenschap je voorhoudt.

partly published

(...) and as such, the poet should be defined as a cultural philosopher who has taken a drastic linguistic turn. ]

ZELFDODING

<publicatiedatum onjuist, onafgewerkt>
Zelfmoord is nooit goed te praten, en toch bestaat het. Hoe gaan we om met onredelijkheid en ongerijmdheid in het bestaan? (In ieder geval niet met een gedicht waarin eindrijm voorkomt.)

 

 

 

ik had iets in de hand

en gaf het uit handen

op een vinger

balanceerde de speldeprik

die me zou verlossen

van een stekende pijn

 

diep groef ik

maar nog vond ik

alleen maar leegte

en niet een antwoord

dat mij rust kon geven

 

ik stak toe

en liet me gaan



 

Draai

Zo gewend aan alleen zijn
dat hij even vergeten was
hoe goed gezelschap voelt als een warm bad

na het afscheid
was het weer even zwaar
maar na een poos alleen te zijn
groeide er een gevoel van richting

levenslust, nieuwe plannen, hoop
niet meer dan dat.

Krom maken

Huisdieren houden die geen nuttige bijdrage leveren aan het huishouden is een kapitalistische hobby.

"Gezelschapsdier" behelst een sociaal nut, en mag aldus enkel door socialisten, niet door kapitalisten, gebezigd worden.

Het recht op een huisdier met enkel sociale waarde is voorbehouden aan socialisten.

pakezel

Er is zo weinig

drama in ons
leven
we mogen ons
gelukkig prijzen.

Met de leegte die,

mochten we
willen,
we volledig anders
kunnen vullen.

Niet met ruis en kleine afleidingen,

wel met genotvolle doelbewustheid.

Toch blijkt,

dit is in wezen
raar,
het een licht mens
steeds weer zwaar
om
lasten
niet
op
te
zoeken.
(om de rug gewoon recht te houden)