LINES

To get back to the identity-crisis in a more explicitly connected narrative:

The dualities presented in the previous post are quite shallow: this (of course!) is done on purpose, as the goal was to sketch a first model to get a grip on the reality of identifying, memory, reflection and relating.

The first critique to this approach would be: to start sketching from an oppositional model, would that not lead to a more reductive perspective on reality than we might actually be aiming for? Yes, I'd say. Yes, indeed. But then again: is there another way to start an orientation, nuancing the start in retrospect only? I could argue for that, yet I am not sure.

The only thing I still am sure of, is that the matter of creating a strong personal perspective on who one is (developing one's individual narrative) runs parallel to the danger of shutting oneself off from possible relationships with other narratives. The openness -so sought after, so needed- gets reduced, the process of creation becomes focused on deletion.

Reducing what is other to a reality definitively closed off from one's own is an effect of an identity-process concerned with strong and transparent narratives that can be grasped with one click of the tongue. It is the easy living.

It is the decadence dance. It leads to confusion


between

us.

DOTS

identity = self-conscious memory

self-consciousness = to relate

relating = creating

memory = remembered moments

connecting = uniting

uniting = unifying

unifying = altering

altering = deleting

deleting = creating

relating = reducing

identifying = reducing reality


(Questions/remarks:

"remembered moments": available from one source (the self) OR recreated in environmental proximities?
the self: identity? vicious circles?

the creation of identity: a reducing/deleting of reality?
or a perspective?
or both?

"reality": a human concept?
human: fictionalizing itself out of reality?

memory: reflection?)

Westerse Wijsheden deel 1

"Als je moe bent, krijg je meestal ook slaap."


Met dank aan mijn wijze wederhelft.

God Bewijs

Het is altijd teleurstellend een groot kritisch denker op het einde van zijn of haar leven toch een overstap te zien maken naar een geloof in iets goddelijks. Menigmaal komt het voor dat zo'n ouwe zich steeds verwoeder gaat afvragen of er geen sluitende bewijzen zijn voor iets. Het heeft denk ik iets met angst te maken. Voor de dood of zo.

...oké, laten we daar niet lichtzinnig over doen. Maar kritisch blijven: altijd. Daarom bij deze voor eens en voor altijd een uitsluitsel voor al die slappelingen en leugenachtige zelfbedriegers. Een geloof in een God zou niets voorstellen als je die God zou kunnen begrijpen. Want wat stelt zo'n oppermachtige God dan nog voor, als je die met je ietemieterige mensenbreintje kunt bevatten en beredeneren? "O, maar God schiep ons toch naar zijn evenbeeld?" Sorry, dat citaat komt niet uit een geautoriseerde bron, noch is het overtuigend, dus dat nemen we mooi niet mee in ons uitsluitsel. Een kritisch denker die een heel leven heeft beredeneerd dat het zinloos is om met een Godsbegrip te werken, simpelweg omdat het niet werkbaar is voor de menselijke toestand, heeft het tot dan toe goed begrepen. "God" is als concept per definitie niet in te passen in menselijke redeneringen, logica, begrip etc.: het ontstijgt, overkoepelt, ontvlucht eraan.

Maar dan komt iemand leunend op de rand van het sterfbed opeens met een redenering waarin onomstotelijk vaststaat dat God toch bestaat! Wat gebeurt er hier? Een staat van dementie, me dunkt. Menig persoon geeft zich hier aan over en wordt vol vreugde opgenomen in het leger van onverdroten voortmarcherende Godbedruipers. Diezelfde Godlikkers zien even door de vingers dat het dan gaat om een redenering waarin God wordt "bewezen" door Die in te kapselen in een menselijke redenering: louter logica, droogte, orde. Geen alomvattende afspiegeling van de werkelijkheid dus. Want wat is de werkelijkheid? "O, maar die kan alleen God kennen, daar zijn wij als mensen ontoereikend voor." Zie hier de hubris, de cirkelredenering waarvoor men zichzelf blind maakt. Snap jij 'm?

Er is maar één conclusie: als je echt in een God zou willen geloven, als je daar echt recht aan zou willen doen, moet je toegeven dat je niet weet of zoiets wel bestaat, en meer nog: dat het buiten jouw belevingswereld staat, omdat je een mens bent. Je hebt niets aan het concept binnen het vormen van je wereld; het leidt alleen maar tot misvattingen en onenigheid, vertroebeling van het menselijk begrippenapparaat en ga zo maar door.

QED

De Modekoning Spreekt

Kleding moet samengaan met de zijnstoestand: je kunt een prachtig ding aan hebben en daar blij mee of trots op zijn; als het niet past bij hoe je jezelf waardeert, komt het niet uit de verf:
je forceert een voordracht.
Bij onze net wat oudere medemens bijvoorbeeld -midlife-crisis of niet- zie je ook vaak dat ze zich in tienermode hullen of hijsen:
een dubbele beweging,
een zelfontkenning van de eigen zijnstoestand.
Net zoals het zichzelf aanmeten van een hippe outfit: men voelt zich daarin veilig want geaccepteerd door (ondergedoken in eigenlijk) de verlangde massale elite
(meer massa zorgt voor meer aantrekkingskracht).
Een zelfontkenning van een zijnstoestand van angst.

Om te strooien met kernwoorden waaruit je je eigen narratief kunt peuren:

fysieke uitstraling, gemoedsgedreven oprechtheid
of (toch): oprechte gemoedsgedrevenheid?

Transparant ik-beeld. Jaja. Maar hoe? Knutselen: lijmen, knippen plakken, beentje spalken na valpartij: een tijdelijke oplossing, maar wel noodzakelijk. Groeien, vergroeien. Oei oei.

the thrill has gone...weird

"One of these days the world will blow up."
What is "these" in this context?
"A day will come to end all days."
The end of the cycles we know?
Does the concept of day cease to exist
when lapses of time take different forms?
When lapses of time take different forms...
what does that mean?
Does it mean, perhaps, something
about my brain?
About it making up weird sentences?
What defines a sentence?
Can I sentence you to wordliness,
to worldliness, to the world as your prison,
to openness to the world as your duty,
sentenced to it by your birth?
Knights of the Moral Table?
Where are you? I sense you.
Do not hide.
I go,
searching you now.

Het Oene Boekje

Misspellingen kunnen soms nieuwe betekenis genereren, en wel zodanig dat de misspelling een waarde kan krijgen die onvervangbaar en goed inzetbaar blijkt te zijn. Deze woorden zijn er wellicht in overvloed zonder dat wij ons er algeheel bewust van zijn. Daarom wordt nu een toevoeging gepresenteerd aan Het Groene Boekje: een Boekje met een encyclopische opsomming van woorden die ons taalspel verrijken zonder dat we er bij stilstaan hoe dat zo gekomen is en hoe het preciezelijk in elkaar steekt. Een passendere naam dan Het Oene Boekje leek ons niet mogelijk. Hier is een voorpublicerend voorbeeld om een voorbeeldig beeld te geven van het geheel:

nazaad m/v een nakomeling die niet veel verder is gekomen dan de initiële beweging naar de totstandkoming van een onderscheidbare levensvorm; gebruik van deze term komt veelvuldig voor in gesloten gemeenschappen en onder ernstig hormonale adolescenten [eetimologie: wegens specifiek schriftelijke herkenning bij het enkelvoud, werd in de spreektaal veelvuldig het wél hoorbaar verschillende meervoud gebezigd: "nazaden"; dit werd in de volksmond al snel herleid tot het praktisch uitspreken van een van "nazaat" onderscheidend enkelvoud in de vorm van [nazad/t]; de formele spelling op schrift blijft volgens dit Oene Boekje echter toch (onder volks protest) "nazaad", dit ook om mogelijke verwarring te voorkomen met het gebruik van het werkwoord "nazatten" -zie elders]

Observatie

er is in Utrecht een kinderdagopvang genaamd De Melkfabriek

De teerling is verworpen

hard moeten we zijn:
onder ons geklaag
schuilt onbuigzaamheid

ontbinden

voornoemde band is opgeheven bij gebrek aan duurzaamheid
een grap wordt oud. een band mag niet verouderen

nieuwe initiatieven zullen zich vrijelijker gaan ontplooien;
richtingloosheid en vrijheid, doelbewuste vergaring van rijkelijke onverwachtsheden
is het plan

man, on a mission

er is een band

naam:

De Gestresste Non

te verwachten debuutalbum:

"monnikenwerk"

(songtitels? onder voorbehoud: 'Strak van de Spanning'; 'Stress in de tent'; 'Tunnelvisionair'; 'Ik verbind U even door'; 'Het wachten waard'; 'Geen tijd voor koetjes en kalfjes'; 'Non-conformisme')

Little Oxford English

rogue n. 1 a dishonest or

mischievous person. 2 an

elephant living apart from the

herd.

hekkensluiters, wij

De verstotenen van de maatschappij -
wie zijn dat?

En wat is dan de maatschappij?
Wat zegt dat over de af-stotende werking?

Dat het bestaat, dat zegt het.
En dat er rechtvaardiging voor bestaat.

Is dat niet al pijnlijk genoeg?

haiku/hokku?

ik krasssssss met een pen op papier
nee, het is een beeldscherm
mijn hoofd krast

Water schudt uit mijn mouw
regen daalt neer op aarde
ik urineer ellende

zonder omwegen besef ik
deze tijd
had beter besteed kunnen zijn

ondersteboven hangt
rechtop staat
draaierig perspectief wisselt

de damp wil maar niet
mijn hoofd ontvluchten
en ik kan er ook niet uit

zal ik nog een poging wagen?
kijkend naar het naderend onweer
hoop ik op een bliksemschicht

de gevoelloosheid van de winter
treedt binnen in mijn vingertoppen
maar was al eerder thuis in mij

het hoofd zal niet hangen
de zin zal niet lopen
de kar is aan mij om te bewegen

we roepen op
de zon in al haar scherpte
en dwingen haar te schijnen

SCHIJNEN!!!
doorPRIK dat holle hoofd
ontDOE de ver-doof-ing
NU

Wablief? Ja, dank je, jij ook.

Het verwarrende worden van woorden
tot een brij waarbij letters meer eenheid vormen
dan de betekenis van een groter geheel?

Neemt het kleine ietepieterdeeltje het over?
Hebben we eindelijk revolutie?
Gaat de punt op de i eindelijk haar eigen weg?
Verliest het fundament (een l zonder kop) haar betekenis,
haar zin, haar vorm, haar uitspattingen, haar extase?

Het verspringen van tekens waarbij woorden
zich ontbinden tot een geheel andere betekenis
omdat de verwarrende brij van voormalige lettereenheden
de benen heeft genomen. We lopen mank, zei ik.

kortkortkort

Ik vang een citaat op in een lezing:
"Nietzsche zei ooit:
'Definieerbaar is alleen datgene wat geen geschiedenis heeft.'."
Is er dan wel iets definieerbaar? Want wat heeft er geen geschiedenis?
Hoe definieer je geschiedenis?

Kan (een) geschiedenis
gedefinieerd worden
middels een

open einde
?

Dutch Design Week '

Waar ergert een mens zich aan? De één ergert zich aan hondepoep onder en om de schoenzool heen gevouwen, de ander aan de wanhoop opwekkende staat van samenlevingsverbanden. Meestal zijn deze één en ander ook één. Toch zijn er ook ergernissen die niet door iedereen gedeeld zullen worden. Wat er dan gebeurt, is dat een geërgerd persoon zijn ergernis zal willen delen met een medemens. Om dat te bereiken wordt die ergernis in een breder kader gegoten en/of theoretisch verantwoord. In ieder geval wordt er zodanig mee om gesprongen, dat een ander aangesproken wordt als ware het geen persoonlijke en incidentele ergernis maar eentje van een algemene en wellicht universele strekking; eentje die door iedereen gedeeld moet worden, als men er zich maar bewust genoeg van was. Bewustwording van de ergernis ter opvoeding van de burger. Nou nou, poeh poeh. Willen we dat wel altijd? Den matriarch of patriarch staat weer eens op de deurbel te hameren. Gewoon achter de bank kruipen.

Eentje die ik graag wil delen en omringen met een motiverend kader: het Grote Montuur. Totaal overbodig en achterhaald, toch populair. Mensen willen zich ermee onderscheiden en plaatsen zich daardoor binnen een massa fantasieloze gelijksoortigen. Leeghoofdigheid en strebergedrag? Wat er in ieder geval over gezegd kan worden, is dat het een hopeloos anachronisme is: al die moderne "design"erigheid die teruggrijpt op geforceerd iconisch verklaarde stijlmiddelen. Combineer dat met de verplichte iPod en het anachronisme wordt er nog groter op. Je montuur moet zo primitief mogelijk zijn, maar gadgets horen niet terug te verwijzen. Oftewel: het gaat helemaal nergens over, en al helemaal niet over functionaliteit.
Precies in deze zelfde categorie valt het jonge modieuze meisje met hoofddoek: ik begrijp heus wel dat je wilt laten zien waar je voor meent te staan, maar het anachronisme en de functionaliteit gaan volledig aan je voorbij. Een hoofddoekje boven een minirok: nu heb ik veel eerder de neiging om mijn hand op een verrukkelijk wiegende kont te leggen dan door een bos glanzend en opspringend haar te halen, en dat niet alleen vanuit functionalistisch(-evolutionair-biologisch?) oogpunt. Oftewel: dat hoofddoekje en dat grote montuur: voor mij persoonlijk betekent het niets meer. Hoeft niet. Maar zolang ik er niet onder bedolven word, zolang de achterlijkheid zich niet teveel aan me opdringt, zal ik ook geen verandering eisen. Laisser-faire.

Dus wanneer Geert Wilder een "kopvoddentaks" zou willen instellen vanuit de één of andere drogredenering, laat 'm dan ook eerlijk zijn en zijn persoonlijke ergernis correct theoretisch omkaderen. Wat in zou houden dat hij net zo goed het grote montuur en vele andere zaken onder die taks moet plaatsen. Al die wanhopig verwijzende anachronismen. Al dat zoeken. Al dat zogenaamde afzetten. Al dat halve, zonder echt door te breken. Al dat kuddegedrag, maar waar is het voorste schaap? Al lang en breed dood en begraven in de wereld van de fictie. Engelsen zeggen "yearning". Maar dat men dan ook eens na gaat denken over naar wat men dan zo verlangt. Dan zou er nog iets fundamenteels kunnen veranderen. (En nee, zo'n montuur is niet "gewoon speels", het wordt ingezet op een manier waardoor het niet meer vrijblijvend kan worden benaderd: het montuur an sich is vervuild geraakt.)

To abandon the abundance

Word plays are often the starting point for thinking: they activate your brain cells by showing connections. And connections are exactly the things the human brain is constantly trying to construct. Precisely because of that many, if not most (if not all...) arguments and theories trying to solve some difficult puzzle end up being nothing but trapped in a play of words that seems to refer to something true.

So why not start with a word play: putting two words together that have a similar sound yet seem to mean something else. I do not do this because I thought there is meaning behind these two words, and I did not start this for the sake of finding some truth behind the connection. All the while, though, I must confess I felt immediately appealed to this interplay of these two words. Why? Could it be for something else but the sole reason that my brain is able to connect some more? Am I fooling myself again by unconsciously hoping for meaning behind the sound? Or will I just put it in as I go?

Well, here I go. To abandon, to leave something alone. An abundance, an overflow, a plenitude, loads of something. Of what? Of something which is abandoned. The abundance: a specific plenitude, or exactly the opposite: all that is an abundance. Yes! To abandon all that is an abundance, means to get rid of all overflows. Perhaps it leads to a peace (not a piece) of mind. What is "peace of mind" (Boston would like to know that as well, by the way)? Is this peace in the brain the absence of activity, pausing from making connections? Or is it the opposite, feeling like you get things connected and enjoying your grasp? And after all, when your brain is not making connections, doesn't that equal you being dead?

knietsoor

"Knotting" en "nothing" zijn wel een beetje als elkaar uit te spreken - het verbinden van lusjes is de ene, het helemaal niets zijn is de andere.
Als het alleen maar gaat om verbindingen,
om context,
om verhoudingen, en als alles afhankelijk is,
wat is dan het ene deeltje,
als dat in de knoop zit met al het andere,
en er niet zonder kan bestaan? Precies.

Of ongeveer dan.

Of is het pas zonder het geknoop, zonder al die wirwar, niets?
Het is juist die knoop die voortdurend in de maak is, die ervoor zorgt dat er iets is.
Zonder geknoop is er niets.*
Kies je uitspraak zorgvuldig.

*Daarom: we blijven schrijven. Noodzakelijke zelfbevestiging.

Aimma

To become, to be, and still, and still, to enter all. How to do that?
Spread oneself all over the place.
I'mma gonna be all over the place.
To BE AND. To be is...to be - is. And is to be? If is is to be, than to be typing this, too, is to be.
We should not be institutionalized. Not by any BEING, nor by any AND either.
If the human world works as the shithole we get presented all too often, then how to act?
We should act (cheers, Spinoza), since if we don't, our connections to the world will perish. And what else are we than that? No mere subjects, but dots in a unity. "Unity" can be a disgusting word. It is often used by asshole-traditions. We do not use it that way. Purify the word. Purify the world. Don't make it, let it be, by being. BE-ING. UNGH. PUSH. "Purify": another infested word. Everything gets institutionalized. I shall hereby mark every singular AND repeated word (as you see). Institutionalized: a whole armageddon of coffee-drinking idiots.
Starbucks.
Starfucks
Buttfucks
Anal rape.
You heard me. Disgusting marketing, capitalist chauvinist familiarizing discriminating shitcreating crap. We shall defamiliarize. Do you know me really? Can you speak for us? Is shock permanently needed to keep people alert? Are we longing for another Auschwitz?

All those blank faces. The institution squeezes the life out of itself. And what are all those faces doing? All those students keeping their secrets to theirselves. That they know shit. We know shit. We cannot even distinguish chocolate from bullcrap. It all tastes the same: blank faces, no matter what the teacher tries to trigger. Blank faces. So why care for governmental actions to kill culture? We can do it ourselves! We, the handicapped people, one nation under a bright sun. Let's all just put those friggin' sunglasses on our heads. Take shelter. Get on with it.

All over the place. Splattered brains. The horror that everyone embraces. Embrace THIS.

As Deleuze said: hate is closer to sympathy than false love and sweet words.

Blues has Western Roots

It is always said that blues music originated from the African continent and its original inhabitants. That, obviously, is some ignorant bullshit. It is about time to truly give credit where credit is due. It is Western civilization which enabled the emergence of blues. When the African continent became popular as a source for work power, its people got involved -and will never be unattached from it- in cultural movements that had a far bigger reach than ever before. The 'menselijke maat' was lost in this first step into modernity. Enslavement was one thing, mass production another. Modernity, an invention of the West, created and keeps on creating an atmosphere which touches people in a substantially different way than ever before. Thus blues music as we know it came to be: new inhabitants of the West getting confronted with an overwhelming culture shock and responding to it from their freshly-lost roots. There was and there is no way back. Everything is infested, as globalization helped the Western roots become present everywhere. No matter what cross-breeding and mixing, changing and overtaking of different cultures will happen, we cannot get rid of those roots in a globalized world. Thus the blues will be heard in every corner of the world.

Beyond Auschwitz

It seems a new era has been started. An era in which the imagination is no longer intimately horrified by the idea of thousands of people being murdered as if they were mere objects. The image of Auschwitz, to speak with Adorno, has become a consumable heritage, an inherent part of our culture -as if it were no abomination that could and should not have been.

No, the large part of society no longer has primal emotions concerned with this. Of course: we do feel perplexity, unbelief, shame and disgust to a certain extent, but not fully. This change has come about simultaneously with the more and more individualized cultural developments. What grips our guts (and cunts) most, is not the image of a pile of bodies, seen from a distance, but the image of one body being tortured in most horrible ways. One can imagine this because the body could be one's own, the feeling could be one's own. The most sacred thing is one's own life. This, I must confess, is also what I tend to lean toward to. It is not an uncriticizable tendency, though. One that, perhaps, we should fight in order to save some sort of civilization. The piled bodies are lifes that are lost already, people that have passed through life and cannot suffer anymore. It doesn't seem to matter why they ended, as long as we don't have to see their individual suffering. Horror movies of past -and probably coming- decades perfectly depict the grandest horror of modern times. Movies about World War II have become things about heroism, blunt suffering and unspeakable grief. But all that is unspeakable, has been reduced to this: the hollow phrase "unspeakable". We speak of it, but do not know what it means. It is a luxury we should be more careful with. But, when looking at popular culture, the emptiness seems prevalent and hard to fight: "Mass murder, that is sooo 1940's!" Just a bit less weight, and the lightness becomes unbearable.

SAH

Ik begrijp de woorden niet.



Wat doe je als je als je



ALS JE



nietbegrijpwataandehand?



hoe HOE? er is een wringen



Ze dringen niet, ze duwen terug



door mijn verstand. of ondanks?



of dankzij? ofofOF?



----

een groot duister gat



waar ik probeer te zijn.

Geschieden-is.

Wangzakhangdag-hoe lang
voordat het voorgevochtene
ontsnapt en zich een weg baant
naar afgelegen mondholtes die
spugen in de wangzakken, weg-
gedrukt in haastige inflatie
van omvangrijke catastrofes?

Schemerleven. -Proloog

Het lijkt erop / dat vanavond

zo'n dag wordt
waarop de nacht
overgaat in geschemer
zonder inmenging
van tijd.
Of enige andere logica.

Vertwijfeld kijken wij maar weer
onze tenen aan,
maar zij weten het ook niet.

antwoorden verdwalen
over paden zonder lijnen of horizonten

Wij kijken het aan,
zonder blikken verkozen
boven lamlendige rechtlijnigheid.

Zweet

het ding lekt
geen woorden deze keer
draai om, houdt stil, krimp in,
van achter, voor, overlangs:
alles stroomt, druipt, kruipt
waar het niet gaan mag.

Leven broedt.
Rotting bloeit.
Ik stink.

weten en willen

Fascisme zit in de kleinste hoek, in de onopvallendste beweging en in de onschuldigste motieven. Het zoeken naar een waarheid, eentje die overeenkomt met de werkelijkheid, vloeit meestal over in een poging de wereld om zich heen te begrijpen met behoud van de persoonlijke achtergrond: iedereen is nu eenmaal op een bepaalde manier de wereld in geworpen: standplaatsgebondenheid, zelfs al is de standplaats in beweging. 'De wereld willen begrijpen' vloeit dan samen met 'zoeken naar een waarheid', zodanig dat de twee niet meer nauwkeurig uit elkaar gehouden worden. De kiem van elk mogelijk fascisme is ermee gezaaid. Wat is dit fascisme? Het is niet per sé van oorsprong Italiaans, net zomin als een Scandinaviër die het eigen ras puur en sterk wil houden zich daadwerkelijk beroept op historische gegevens. Zo'n persoon is een volgroeide, perfecte fascist. De gevaarlijkste in haar soort. Hij heeft zich toegelegd op het uitzoeken van díé gegevens die zijn theorie en overtuiging ondersteunen, en hier een complex netwerk van geknoopt waar anderen in verstrikt kunnen raken die niet zien wat er aan de hand is. Gegevens omtrent bloedlijnen, isolatie van de buitenwereld en dergelijke worden sterk uitgewerkt. Wat ontbreekt, is de nuancering met historische feiten omtrent rooftochten over de hele wereld voor zelfbehoud, voortplanting middels 'vrouwelijke buit' etc. De fascist construeert zoals het hem uitkomt, en noemt dit 'waarheid'. Politieke partijen komen ook zo naar buiten met hun partijprogramma's. Zij zijn fascistisch. Media eisen dit van politici. Journalisten zijn fascisten. Men wil niet weten, men wíl slechts. Helaas is dit niet altijd willens en wetens: men is zich lang niet altijd bewust van dit eigen fascisme, en dat is wat het zo gevaarlijk maakt: fascisme zit in de onschuldigst ogende handeling.