dan ben ik weg
en is er niets meer
behalve heel veel
en wat er wel is
dat telt
toch?
en de beloftes
ach, de beloftes
die waren dan ooit
maar nu zijn ze er nog
en dat telt
19.7.09
17.7.09
Over filerijden en koeien.
De angst om anders te zijn drijft mensen ertoe vooral zoveel mogelijk hetzelfde te zijn. Ergens buiten vallen is iets dat altijd vermeden moet worden, en daarom sluiten we graag achter aan in de rij. Zo is ook het fileprobleem heel makkelijk te verklaren: mensen voelen zich dan nu eenmaal veiliger. Je staat met z'n allen in een rij en kunt tevreden concluderen dat je middenin je maatschappij staat. Je bent net als hen. Het is net als van die dieren die met z'n allen over een klif heen hun eigen dood tegemoet rennen. Wetenschappers staan voor een raadsel, maar begrijpen niet dat die dieren dichter bij de mens staan dan menig aap.
Om de conceptuele uitvinder lichtelijk van stal te halen, het volgende voorstel: een klaag-communicator, een soort buzzer die iedereen binnen honderd meter ervan op de hoogte kan stellen dat je samen met elkaar in de file staat. En dan kun je van die gezellige kleine sfeerverhogende berichten naar elkaar sturen zoals "Hè verdorie, deze rij auto's gaat echt trager dan de rechter." en "Zag je dat? Die auto linksvoor (voor jou rechtsachter, of niet?) is echt te brutaal voor woorden".
Om de conceptuele uitvinder lichtelijk van stal te halen, het volgende voorstel: een klaag-communicator, een soort buzzer die iedereen binnen honderd meter ervan op de hoogte kan stellen dat je samen met elkaar in de file staat. En dan kun je van die gezellige kleine sfeerverhogende berichten naar elkaar sturen zoals "Hè verdorie, deze rij auto's gaat echt trager dan de rechter." en "Zag je dat? Die auto linksvoor (voor jou rechtsachter, of niet?) is echt te brutaal voor woorden".
Worse than ignorance
(Preview of to-be-released work: "Finally, definitions that define the final friggin' definition of things.")
War: the shittiest justification to freely kill an-other.
(Also to emerge: "On war. Or: how the human being denies its own being.")
War: the shittiest justification to freely kill an-other.
(Also to emerge: "On war. Or: how the human being denies its own being.")
15.7.09
Recht van ergens tussen Lille en Eindhoven.
Het idee van lijden
Als mens heb je een bepaald-ontwikkeld idee van het lijden dat je een ander aan kunt doen - een lijden dat ook andere levensvormen kan worden aangedaan. Wanneer een naaktslak op verteerbaar materiaal stuit, heeft (het) geen besef van een mogelijk veroorzaakt lijden. Of het een hoop stront is of een jong vogeltje: het leidt niet tot een verschillend oordeel, omdat er geen oordeel is. Ook niet als het nog een levend (hoopgevend) dier is. En wie zijn wij om ons oordeel als overkoepelend orgaan op alles buiten ons los te laten? Maar ook: wie zijn wij om te proberen niet onszelf te zijn? Of te bepalen dat andere dieren niet wreed kunnen zijn? Of is dat juist het "wrede van de natuur"?
Qu'est-ce que ça veut dire: être un escargôt?
Het idee van reizen
Een wereld die je leert kennen door afstanden af te leggen.
Door banen aan te leggen.
Een wereld van banen.
Maar wat als je over de wereld reist door een planeet voor je geestesoog te krijgen? Dat je elk hoekje kent en er bent door er te willen zijn? Dan kun je overal zijn. Je hoeft alleen alles te kennen. Alles te begrijpen, en één te zijn met je leven, het leven, en misschien juist alles daarbuiten. Of het principe. Alle omstandigheden. Van samenloop. Een denkdoorbraak. Nieuwe deuren. En stel nu dat je met die nieuwe blik naar deze planeet kijkt. Met al die banen. Erop, eroverheen. Over je denken? Wat denk je dan?
Blokkeert het? Al die tijd al? Wat blokkeren we? En geven we daarmee dan ruimte aan iets wat we anders niet zouden hebben? Kan er gekozen worden?
10.7.09
Nog een stuk met de nachttrein.
p. 319 - 320
Hij had zich immers afgevraagd of de ziel eigenlijk wel een domein van feiten was of dat de vermeende feiten slechts de bedrieglijke schaduwen van onze verhalen zijn die wij over anderen en onself vertellen. (...) Het ging er in het innerlijk van de mens veel gecompliceerder aan toe dan onze schematische, slordige verklaringen ons willen wijsmaken. (...) "We zijn gelaagde wezens, wezens vol onmetelijk diepe plekken, met een ziel van ongrijpbaar kwikzilver, met een gemoedsgesteldheid waarvan kleur en vorm veranderen als in een caleidoscoop die voortdurend wordt rondgedraaid."
Dat klonk, had hij ertegen ingebracht, alsof er dus in verband met de ziel toch sprake was van feiten, maar wel erg gecompliceerde feiten.
"Nee, nee, we kunnen onze verklaringen tot in het oneindige verfijnen en zouden het toch helemaal verkeerd hebben. En het verkeerde was nu juist de veronderstelling dat er waarheden te ontdekken vielen. De ziel is puur een bedenksel, ons meest geniale bedenksel, en de genialiteit ervan zit in de suggestie, de overweldigend plausibele suggestie, dat er aan de ziel iets te ontdekken valt alsof het om een deel van de echte wereld gaat. De waarheid is heel anders: we hebben de ziel uitgevonden om een gespreksonderwerp te hebben, iets waarover we kunnen praten als we elkaar tegenkomen. Stel je voor dat we niet over de ziel konden praten: wat zouden we dan met elkaar moeten beginnen? Het zou een ramp zijn!"
Hij had zich immers afgevraagd of de ziel eigenlijk wel een domein van feiten was of dat de vermeende feiten slechts de bedrieglijke schaduwen van onze verhalen zijn die wij over anderen en onself vertellen. (...) Het ging er in het innerlijk van de mens veel gecompliceerder aan toe dan onze schematische, slordige verklaringen ons willen wijsmaken. (...) "We zijn gelaagde wezens, wezens vol onmetelijk diepe plekken, met een ziel van ongrijpbaar kwikzilver, met een gemoedsgesteldheid waarvan kleur en vorm veranderen als in een caleidoscoop die voortdurend wordt rondgedraaid."
Dat klonk, had hij ertegen ingebracht, alsof er dus in verband met de ziel toch sprake was van feiten, maar wel erg gecompliceerde feiten.
"Nee, nee, we kunnen onze verklaringen tot in het oneindige verfijnen en zouden het toch helemaal verkeerd hebben. En het verkeerde was nu juist de veronderstelling dat er waarheden te ontdekken vielen. De ziel is puur een bedenksel, ons meest geniale bedenksel, en de genialiteit ervan zit in de suggestie, de overweldigend plausibele suggestie, dat er aan de ziel iets te ontdekken valt alsof het om een deel van de echte wereld gaat. De waarheid is heel anders: we hebben de ziel uitgevonden om een gespreksonderwerp te hebben, iets waarover we kunnen praten als we elkaar tegenkomen. Stel je voor dat we niet over de ziel konden praten: wat zouden we dan met elkaar moeten beginnen? Het zou een ramp zijn!"
Peter Sloterdijk
"Je begrijpt heel goed hoe het komt dat er zowel aan deze als aan de andere kant van de Atlantische oceaan winkels zijn die op de ene plank het hele spectrum van oosterse en westerse religieuze publicistiek en esoteriek en op de andere het hele spectrum van vitamines in pillenflesjes uitstallen. In beider aanbod werkt hetzelfde dieet-pragmatisme. Religies of vitamines: beide bedienen dezelfde metaovertuiging dat elk individu erachter moet zien te komen welke overtuigingen en sporenelementen bij hem het best werken en welke hij regelmatig moet innemen. Het is de plicht van de moderne en postmoderne enkeling tegenover zichzelf om zijn levensmotor met het onmiskenbaar eigen optimale brandstofmengsel aan te drijven. Affirmaties plus - dat is de vita vitalis, het nabije heil waar de individuen als piloten van hun religieuze immuunsystemen op aansturen."
2.7.09
uit 'Nachttrein naar Lissabon' van Peter Bieri
Bijvoorbeeld:
p. 217 - 219
Teleurstelling wordt als iets kwalijks gezien. Een ondoordacht vooroordeel. Waardoor anders dan door teleurstelling, komen we er achter wat we hebben verwacht en gehoopt? En waardoor anders dan door die ontdekking zouden we tot zelfkennis moeten komen? Hoe zou iemand dus zonder teleurstelling helderheid over zichzelf kunnen verkrijgen?
(...)
Wat was het ook alweer dat we van onszelf hadden verwacht en gehoopt? Dat we onbegrensd zouden zijn, of in elk geval heel anders dan we nu zijn?
Iemand zou de hoop kunnen koesteren dat hij door zijn verwachtingen te reduceren werkelijker zou kunnen worden, dat hij zichzelf zou kunnen beperken tot een harde, betrouwbare kern en daarmee immuun zou worden voor de pijn van teleurstelling. Maar hoe zou het zijn om een leven te leiden dat zich verre houdt van grootse, onbescheiden verwachtingen, een leven waarin alleen nog banale verwachtingen bestaan, zoals de verwachting dat de bus komt?
'Ik heb niemand gekend die zich zo totaal kon overleveren aan zijn dagdromen als hij. En niemand die het zo haatte teleurgesteld te worden. Wat hij hier beschrijft - dat schreef hij tegen zichzelf. Zoals hij ook vaak tegen zichzelf leefde.'
En ook:
p. 229
'Het amuseerde hem dat wij, mensen, de wereld als een toneel beschouwen waarop het om ons en onze behoeftes gaat. Hij beschouwde die misvatting als de oorsprong van alle religies. "Terwijl er helemaal niets van klopt," zei hij altijd. "Het universum is er gewoon en het maakt het universum helemaal niets uit, echt helemaal niets, wat er met ons gebeurt."'
p. 217 - 219
Teleurstelling wordt als iets kwalijks gezien. Een ondoordacht vooroordeel. Waardoor anders dan door teleurstelling, komen we er achter wat we hebben verwacht en gehoopt? En waardoor anders dan door die ontdekking zouden we tot zelfkennis moeten komen? Hoe zou iemand dus zonder teleurstelling helderheid over zichzelf kunnen verkrijgen?
(...)
Wat was het ook alweer dat we van onszelf hadden verwacht en gehoopt? Dat we onbegrensd zouden zijn, of in elk geval heel anders dan we nu zijn?
Iemand zou de hoop kunnen koesteren dat hij door zijn verwachtingen te reduceren werkelijker zou kunnen worden, dat hij zichzelf zou kunnen beperken tot een harde, betrouwbare kern en daarmee immuun zou worden voor de pijn van teleurstelling. Maar hoe zou het zijn om een leven te leiden dat zich verre houdt van grootse, onbescheiden verwachtingen, een leven waarin alleen nog banale verwachtingen bestaan, zoals de verwachting dat de bus komt?
'Ik heb niemand gekend die zich zo totaal kon overleveren aan zijn dagdromen als hij. En niemand die het zo haatte teleurgesteld te worden. Wat hij hier beschrijft - dat schreef hij tegen zichzelf. Zoals hij ook vaak tegen zichzelf leefde.'
En ook:
p. 229
'Het amuseerde hem dat wij, mensen, de wereld als een toneel beschouwen waarop het om ons en onze behoeftes gaat. Hij beschouwde die misvatting als de oorsprong van alle religies. "Terwijl er helemaal niets van klopt," zei hij altijd. "Het universum is er gewoon en het maakt het universum helemaal niets uit, echt helemaal niets, wat er met ons gebeurt."'
17.6.09
29.5.09
Twee zaken (en daar één van maken).
Eerst even een zijstapje: een uitdrukking die mij als erg mooi voorkomt, is 'in de mooiste zin van het woord'. Je kunt het heel gewoontjes gebruiken, bijvoorbeeld met betrekking tot het woord 'wereldmuziek': dat zou ik dan naar die uitdrukking als volgt definiëren: door iedereen op de hele wereld, noodzakelijkerwijs door haar eigenschappen, mooi bevonden. Maar wat er zo mooi aan de uitdrukking is, is dat 'zin' verwijst naar iets binnen het 'woord'. Daarmee overkoepelt het woord de zin, en is het woord dus een ding geworden dat autonoom regeert en de talige context van de sterke schouders schudt. Zie, in den beginne was daar het Woord!
Maar nu: een schets van een nog uit te werken poging tot een omvattend idee.
Het begrijpen van de werkelijkheid en de verhouding van de mens ertoe als filosofische steen des aanstoots: waar te beginnen? Er is regelmatig bevonden dat wij als mens de werkelijkheid niet an sich kunnen waarnemen, maar er ons eigen net overheen werpen: we structureren de werkelijkheid naar hoe wij gestructureerd zijn. Dus zou het een logische vervolggedachte kunnen zijn om te stellen dat het begrijpen van de werkelijkheid begint met het ontleden van deze menselijke structurering. Deze structurering is nogal uit de hand gelopen: cultuur, maatschappij, economie, politiek. Nu begrijp ik van veel van deze dingen, met name economie en politiek, niet bepaald (bepaald niet) hoe het nou in elkaar zit en hoe het zo geworden is, hoe het zich in stand houdt, logisch is en waaruit het zich ontwikkeld heeft (met name hoe het in hemelsblauwe naam zichzelf in stand kan houden!). Dus om de werkelijkheid bloot te leggen, zou ik misschien wel eens heel hard moeten gaan kijken naar het moderne economische systeem en dat proberen zo ver mogelijk te doorgronden. Daarna door naar politiek, dan naar de cultuur, dan het algehele maatschappelijke systeem. En dan kunnen we dat allemaal lossnijden en de oorspronkelijke(re) werkelijkheid bekijken. Dan hebben we ons moderne zelf buitenspel gezet en onze eigen logica ondergeschikt gemaakt aan een meer natuurlijke toestand. Mijn levensdoel? Toch een totaalfilosofie?
Maar nu: een schets van een nog uit te werken poging tot een omvattend idee.
Het begrijpen van de werkelijkheid en de verhouding van de mens ertoe als filosofische steen des aanstoots: waar te beginnen? Er is regelmatig bevonden dat wij als mens de werkelijkheid niet an sich kunnen waarnemen, maar er ons eigen net overheen werpen: we structureren de werkelijkheid naar hoe wij gestructureerd zijn. Dus zou het een logische vervolggedachte kunnen zijn om te stellen dat het begrijpen van de werkelijkheid begint met het ontleden van deze menselijke structurering. Deze structurering is nogal uit de hand gelopen: cultuur, maatschappij, economie, politiek. Nu begrijp ik van veel van deze dingen, met name economie en politiek, niet bepaald (bepaald niet) hoe het nou in elkaar zit en hoe het zo geworden is, hoe het zich in stand houdt, logisch is en waaruit het zich ontwikkeld heeft (met name hoe het in hemelsblauwe naam zichzelf in stand kan houden!). Dus om de werkelijkheid bloot te leggen, zou ik misschien wel eens heel hard moeten gaan kijken naar het moderne economische systeem en dat proberen zo ver mogelijk te doorgronden. Daarna door naar politiek, dan naar de cultuur, dan het algehele maatschappelijke systeem. En dan kunnen we dat allemaal lossnijden en de oorspronkelijke(re) werkelijkheid bekijken. Dan hebben we ons moderne zelf buitenspel gezet en onze eigen logica ondergeschikt gemaakt aan een meer natuurlijke toestand. Mijn levensdoel? Toch een totaalfilosofie?
8.5.09
Ruimen
Drugs: geestontruimende middelen.
Het verjagen van de geest door middel van (tijdelijke) doding.
Geestdodendheid: afstomping middels beurse, blauwe plekken
die spontaan ontstaan na aanraking met bepaalde middelen.
Geestontruimende middelen: die zaken die je hoofd niet leuk vindt.
Middelmatigheid: nooit genoeg.
Een afsluiting.
Een opening.
Omdat altijd alles doorloopt. Of het nu voorbijloopt of juist
in elkaar overloopt in verbondenheid:
je hebt er op de één of andere manier mee te maken.
Een afscheid. Een afscheiding. Ergens tussenin. Dat is ook iets.
Maar het is eigenlijk op zich niets. Beter is het zodoende dat soort zaken te negeren.
Compleet. Dat is het nooit.
Wat zeg je?
Spontaan ontstaan, dat klinkt hier toch wel het mooiste.
Dat zei ik.
Maar wat zei jij?
Ik zei een zin maar kreeg geen antwoord terug, alleen letters.
Aan elkaar geplakte letters, maar ik voel geen woorden.
Diep van binnen heerst verwarring.
Maar dat is niet per sé geestdodend, integendeel.
Verwarring ruimt zichzelf, draait in zichzelf rond,
blijft cirkelen en deelt, splitst en geeft af.
Het is als een vlek die je er niet uit krijgt.
Zo eentje die zich blijft uitbreiden.
Spreiden, hemelsbreed.
"Kijk, we hebben een horizon geschapen."
Uit Zicht.
Het verjagen van de geest door middel van (tijdelijke) doding.
Geestdodendheid: afstomping middels beurse, blauwe plekken
die spontaan ontstaan na aanraking met bepaalde middelen.
Geestontruimende middelen: die zaken die je hoofd niet leuk vindt.
Middelmatigheid: nooit genoeg.
Een afsluiting.
Een opening.
Omdat altijd alles doorloopt. Of het nu voorbijloopt of juist
in elkaar overloopt in verbondenheid:
je hebt er op de één of andere manier mee te maken.
Een afscheid. Een afscheiding. Ergens tussenin. Dat is ook iets.
Maar het is eigenlijk op zich niets. Beter is het zodoende dat soort zaken te negeren.
Compleet. Dat is het nooit.
Wat zeg je?
Spontaan ontstaan, dat klinkt hier toch wel het mooiste.
Dat zei ik.
Maar wat zei jij?
Ik zei een zin maar kreeg geen antwoord terug, alleen letters.
Aan elkaar geplakte letters, maar ik voel geen woorden.
Diep van binnen heerst verwarring.
Maar dat is niet per sé geestdodend, integendeel.
Verwarring ruimt zichzelf, draait in zichzelf rond,
blijft cirkelen en deelt, splitst en geeft af.
Het is als een vlek die je er niet uit krijgt.
Zo eentje die zich blijft uitbreiden.
Spreiden, hemelsbreed.
"Kijk, we hebben een horizon geschapen."
Uit Zicht.
21.4.09
maar vooral
en ik maak van stront:
een bloemenveld
en drink je bloed
dan pis ik wijn
en mis je zon
zie! maneschijn
want het leven
is uiteind'lijk fijn
en zeg jij nee,
dan ik: 'verdwijn'
Want het kan toch zo mooi zijn, en er wordt toch zo'n zieke bende van gemaakt. Maar vooral wil ik zeggen: je kunt er zo iets moois van maken, en ik laat het niet verpesten door anderen. Als het moet, wals ik over elke zieke geest heen, en plant zaadjes in de lijkmest. Want waarom zou ik het pikken. En ik weet dat ik sterk sta, want ik ben heus niet alleen. Dus deze boodschap draag ik uit: waag het niet in mijn zon te staan, want ik plaats je in mijn schaduw en donder over je heen. Maar uiteindelijk en vooral is dit een positieve en optimistische boodschap aan de wereld (je moet haar gewoon goed lezen (ik dwing je ertoe, je bent gewaarschuwd)).
een bloemenveld
en drink je bloed
dan pis ik wijn
en mis je zon
zie! maneschijn
want het leven
is uiteind'lijk fijn
en zeg jij nee,
dan ik: 'verdwijn'
Want het kan toch zo mooi zijn, en er wordt toch zo'n zieke bende van gemaakt. Maar vooral wil ik zeggen: je kunt er zo iets moois van maken, en ik laat het niet verpesten door anderen. Als het moet, wals ik over elke zieke geest heen, en plant zaadjes in de lijkmest. Want waarom zou ik het pikken. En ik weet dat ik sterk sta, want ik ben heus niet alleen. Dus deze boodschap draag ik uit: waag het niet in mijn zon te staan, want ik plaats je in mijn schaduw en donder over je heen. Maar uiteindelijk en vooral is dit een positieve en optimistische boodschap aan de wereld (je moet haar gewoon goed lezen (ik dwing je ertoe, je bent gewaarschuwd)).
19.4.09
wat kan mij
ja, wat kan mij het schelen
dat het middernacht is
dat de vogels beginnen aan de dag
wanneer slaap verdreven is
blijft er soms niets anders over
dan een zielloos hoopje
dat typt achter een computer
o o wat zielig
hoe kan een mens zo ver komen om alleen zichzelf te zijn temidden van dat wat 'ie probeert te ontwijken, hoe ontwijk je misschien wel datgene wat je niet kunt ontlopen, en hoe hard komt het aan wanneer je het even niet kunt ontwijken? en met een dag erop komt weer een kater, en denk je tjezus was dit nou een flater? of maak je dit dan slechts jezelf wijs, of misschien alleen diegene buiten jezelf? ach, misschien zeg je ook wel alomtegenwoordig dat het gewoon goed was, en zie je niet eens wat er is gebeurd en voel je niet wat er zo zeurt
Laten we het hebben over een idee.
Pessimisme
Maakt het bestaan er een stuk rotter op. Want zelfs al zijn dingen mooi, dan nog kun je je met de geringste aanleiding compleet het graf in piekeren. Dat was een realistische definitie.
Realisme
Het idee dat je dicht bij de werkelijkheid kunt staan zonder je eigenlijk al te zeer af te vragen wat je daar dan mee bedoelt. Realisme heeft in ieder geval niks met je menselijke gevoelens te maken, dus dan ben je snel uitgepraat.
Werkelijkheid
Een zwaar overschat begrip, en nog dubbelzinnig ook. Enerzijds is er die werkelijkheid die heel persoonlijk is, en anderzijds is er de idee werkelijkheid. We gingen het over ideeën hebben. Werkelijkheid is dan per definitie onbereikbaar, want ook bereikbaar buiten de mens om en zodoende compleet los van het menselijke. Het is net zoiets als objectiviteit: je kunt het wel hanteren en er nuttige dingen mee tot stand brengen, maar uiteindelijk is het net als het woord heil: mooi begrip, maar vanaf het janken bij je geboorte al onbereikbaar voor de rest van je leven.
Leven
Zo sterk mogelijk onderscheiden van dood. In tegenstelling tot wat veel mensen denken niet biologisch definieerbaar. We weten alleen wat leven is omdat we zelf doodgaan. Dat kunnen we vergelijken met wat we om ons heen zien gebeuren en ons overal zo goed en kwaad als het gaat in verplaatsen, maar verder komen we niet. Dus laten we dat ook alsjeblieft niet zogenaamd doen.
Goed en Kwaad
Is al teveel over geschreven. En zo interessant is het verdomme niet.
We eindigen met een woordspeling.
graf, graven, graaf, adel
Uit het Woordenboek Nederlandsche Taal:
Adellijk wild: van oorsprong een schertsende uitdrukking, met de betekenis 'wat al te oud, te lang bewaard, en dus op het punt van tot bederf over te gaan'.
zo, nu kan ik denk ik wel weer slapen
dat het middernacht is
dat de vogels beginnen aan de dag
wanneer slaap verdreven is
blijft er soms niets anders over
dan een zielloos hoopje
dat typt achter een computer
o o wat zielig
hoe kan een mens zo ver komen om alleen zichzelf te zijn temidden van dat wat 'ie probeert te ontwijken, hoe ontwijk je misschien wel datgene wat je niet kunt ontlopen, en hoe hard komt het aan wanneer je het even niet kunt ontwijken? en met een dag erop komt weer een kater, en denk je tjezus was dit nou een flater? of maak je dit dan slechts jezelf wijs, of misschien alleen diegene buiten jezelf? ach, misschien zeg je ook wel alomtegenwoordig dat het gewoon goed was, en zie je niet eens wat er is gebeurd en voel je niet wat er zo zeurt
Laten we het hebben over een idee.
Pessimisme
Maakt het bestaan er een stuk rotter op. Want zelfs al zijn dingen mooi, dan nog kun je je met de geringste aanleiding compleet het graf in piekeren. Dat was een realistische definitie.
Realisme
Het idee dat je dicht bij de werkelijkheid kunt staan zonder je eigenlijk al te zeer af te vragen wat je daar dan mee bedoelt. Realisme heeft in ieder geval niks met je menselijke gevoelens te maken, dus dan ben je snel uitgepraat.
Werkelijkheid
Een zwaar overschat begrip, en nog dubbelzinnig ook. Enerzijds is er die werkelijkheid die heel persoonlijk is, en anderzijds is er de idee werkelijkheid. We gingen het over ideeën hebben. Werkelijkheid is dan per definitie onbereikbaar, want ook bereikbaar buiten de mens om en zodoende compleet los van het menselijke. Het is net zoiets als objectiviteit: je kunt het wel hanteren en er nuttige dingen mee tot stand brengen, maar uiteindelijk is het net als het woord heil: mooi begrip, maar vanaf het janken bij je geboorte al onbereikbaar voor de rest van je leven.
Leven
Zo sterk mogelijk onderscheiden van dood. In tegenstelling tot wat veel mensen denken niet biologisch definieerbaar. We weten alleen wat leven is omdat we zelf doodgaan. Dat kunnen we vergelijken met wat we om ons heen zien gebeuren en ons overal zo goed en kwaad als het gaat in verplaatsen, maar verder komen we niet. Dus laten we dat ook alsjeblieft niet zogenaamd doen.
Goed en Kwaad
Is al teveel over geschreven. En zo interessant is het verdomme niet.
We eindigen met een woordspeling.
graf, graven, graaf, adel
Uit het Woordenboek Nederlandsche Taal:
Adellijk wild: van oorsprong een schertsende uitdrukking, met de betekenis 'wat al te oud, te lang bewaard, en dus op het punt van tot bederf over te gaan'.
zo, nu kan ik denk ik wel weer slapen
18.4.09
Op willen treden, The Sequel
Weet je wat ik wel zou willen?
treden op paden
die lang en breed voor mij
begaan zijn en
wellicht een tikje plat
maar ook:
die zich lang
en breed
voor mij uitstrekken en
mij verleiden met lonkende lokken
gekruld om heldere ogen
die alles zeggen
want:
ik wil begaan zijn
begaan zijn met paden
die voor mij niet platgetreden zijn
omdat ze er zijn en niet vergaan
daar is alles mee gezegd
(voor nu)
treden op paden
die lang en breed voor mij
begaan zijn en
wellicht een tikje plat
maar ook:
die zich lang
en breed
voor mij uitstrekken en
mij verleiden met lonkende lokken
gekruld om heldere ogen
die alles zeggen
want:
ik wil begaan zijn
begaan zijn met paden
die voor mij niet platgetreden zijn
omdat ze er zijn en niet vergaan
daar is alles mee gezegd
(voor nu)
13.4.09
from 'The Locked Room'
''We all want to be told stories, and we listen to them in the same way we did when we were young. We imagine the real story inside the words, and to do this we substitute ourselves for the person in the story, pretending that we can understand ourselves. This is a deception. We exist for ourselves, perhaps, and at times we even have a glimmer of who we are, but in the end we can never be sure, and as our lives go on, we become more and more opaque to ourselves, more and more aware of our own incoherence. No one can cross the boundary into another - for the simple reason that no one can gain access to himself.''
-Paul Auster, The New York Trilogy, p.249
-Paul Auster, The New York Trilogy, p.249
31.3.09
Er middenin
Ik vind het maar niks,
dat eindrijm.
Ook dat gedoe met consonanten,
alliteraties en metrische vormen:
nee, voor mij
hoeft dat niet per sé.
Al dat gepuzzel leidt maar
af van waar het om gaat:
de boodschap ergens in het midden.
De verwijzing naar het leven
dat centraal staat.
(En het enige is dat er is.)
dat eindrijm.
Ook dat gedoe met consonanten,
alliteraties en metrische vormen:
nee, voor mij
hoeft dat niet per sé.
Al dat gepuzzel leidt maar
af van waar het om gaat:
de boodschap ergens in het midden.
De verwijzing naar het leven
dat centraal staat.
(En het enige is dat er is.)
28.3.09
Make-up
made up
make up for
you make up for...
opmaken
opgemaakt
op gemaakt
jij maakt op
hij maakt haar op
zij is op (gemaakt)
gemaakt op
ergens op gemaakt zijn
representativiteit (het zich anders voordoen dan het eigene voor iets anders)
make up for
you make up for...
opmaken
opgemaakt
op gemaakt
jij maakt op
hij maakt haar op
zij is op (gemaakt)
gemaakt op
ergens op gemaakt zijn
representativiteit (het zich anders voordoen dan het eigene voor iets anders)
18.3.09
Herinnering aan zelven
Denken:
Altijd het individu en de onberekenbare nuanceringen voorop.
Nooit het grote geheel uit het oog verliezen.
Blijven herzien en bijstellen: scherpte alom.
Daarom: nooit vaststellen.
Want: het individu stond voorop.
Wat daarmee is bedoeld: het persoonlijke, de dynamiek, het verbondene van alles dat voortkomt uit niets anders dan een constant ononderbroken samenspel van onontleedbare entiteiten.
Niets is vlak, niets is blijvend (behalve dat wat overstijgend is in het denken (zoals deze uitspraak)).
Blijf bijstellen, nooit achteroverleunen.
Leven is denken, denken is levend, nooit af, want niet in de dood te denken.
Ben visionair, of probeer het tenminste altijd te zijn. Ga nooit zomaar ergens vanuit (behalve van de liefde, sommige dingen weet je).
Blijf constant herzien, herformuleren, hernemen, herschrijven, herhalen.
Zoek naar vooruitgang.
Opbouwend is niet gebouwd op afkrakend, hoogstens op afgebroken.
Probeer alles mee te nemen.
Vergeet NOOIT dat elke persoon ALLES kan zijn: bereken nooit over menselijke aantallen. Menselijkheid is niet in cijfers uit te drukken. Het is van een andere orde.
Probeer het altijd te vatten, maar meen het nooit te hebben tegenover de wereld.
Leef-denk in het nu, in de betrokkenheid. Zonder je alleen af met ergens een doel. Duik erin om eruit te komen. Maak de wereld beter. Spaar iedereen. Word niet megalomaan.
Altijd het individu en de onberekenbare nuanceringen voorop.
Nooit het grote geheel uit het oog verliezen.
Blijven herzien en bijstellen: scherpte alom.
Daarom: nooit vaststellen.
Want: het individu stond voorop.
Wat daarmee is bedoeld: het persoonlijke, de dynamiek, het verbondene van alles dat voortkomt uit niets anders dan een constant ononderbroken samenspel van onontleedbare entiteiten.
Niets is vlak, niets is blijvend (behalve dat wat overstijgend is in het denken (zoals deze uitspraak)).
Blijf bijstellen, nooit achteroverleunen.
Leven is denken, denken is levend, nooit af, want niet in de dood te denken.
Ben visionair, of probeer het tenminste altijd te zijn. Ga nooit zomaar ergens vanuit (behalve van de liefde, sommige dingen weet je).
Blijf constant herzien, herformuleren, hernemen, herschrijven, herhalen.
Zoek naar vooruitgang.
Opbouwend is niet gebouwd op afkrakend, hoogstens op afgebroken.
Probeer alles mee te nemen.
Vergeet NOOIT dat elke persoon ALLES kan zijn: bereken nooit over menselijke aantallen. Menselijkheid is niet in cijfers uit te drukken. Het is van een andere orde.
Probeer het altijd te vatten, maar meen het nooit te hebben tegenover de wereld.
Leef-denk in het nu, in de betrokkenheid. Zonder je alleen af met ergens een doel. Duik erin om eruit te komen. Maak de wereld beter. Spaar iedereen. Word niet megalomaan.
26.2.09
Plakkerige teksten
U kent ze wel: van die T-shirts, stickers, mokken en wat dies meer zij met lollige teksten. Eén van die lolligheden is het gebruiken van het welbekende Coca Cola logo om iets anders te zeggen. U weet wel: hetzelfde lettertype, ander woord (iedereen kent ook het welbekende Shell-logo waarbij de schelp een kwaadaardige blik meegekregen heeft en de S pas op de plaats heeft gemaakt om Hell de ruimte te geven). De laatste tijd passeerde ik regelmatig een Coca Cola - stickervariant gekleefd tegen een stoplichtpaal. Ik sta daar te wachten op groen en irriteer me eigenlijk zonder pardon aan de rode aandachtstrekkerij. Wat luidt de logovervorming?
Aldus:
Aldus:
God
Geestelijke Dorstlesser
Prachtig uitgevoerd, dat zeker. Ik sta daar dan naar te kijken en wil het veranderen in:
God
Zielige wansmaak
Of ik stel voor andere stickers te produceren (in het kader van grof is in):
Vagina
Lichaamseigen Zuignap
Penis
Masculiene Dwarsboom
Uiteraard: dit alles in keurige Coca Cola stijl. Deze zou ik dan graag over de andere heen plakken en de reactie van de stickeraar afwachten. Een andere interessante optie is dat er een ware stickeroorlog uit gaat breken op die paal.
...maar aangezien ik mezelf pacifistisch acht (en dat mijn gebrek aan het ondernemen van actie ondersteunt) doe ik niets anders dan de ideeën opperen.
13.2.09
opklaring bij grauwe lucht
(een afhankelijkheidsverklaring)
afhankelijk van dat wat alles is
schrijft de typist, en de mist klaart op:
daar is veel te zoeken,
veel te zien, ervaringen rijker
en talloze malen meer
(maalt het in de gedachtemolen
die met gezwinde tred uit zicht verdwijnt,
want gedachten zijn op zich.)
Maar daar is de draad alweer gevonden:
er is dus vele malen meer, en zeker niet minder,
als je afhankelijk bent van datgene wat je maakt.
afhankelijk van dat wat alles is
schrijft de typist, en de mist klaart op:
daar is veel te zoeken,
veel te zien, ervaringen rijker
en talloze malen meer
(maalt het in de gedachtemolen
die met gezwinde tred uit zicht verdwijnt,
want gedachten zijn op zich.)
Maar daar is de draad alweer gevonden:
er is dus vele malen meer, en zeker niet minder,
als je afhankelijk bent van datgene wat je maakt.
31.1.09
steeds meer van hetzelfde, en alles blijft
zinnen zwart van woorden
vullen pagina's wit van vezels
de nuancering zit ergens in het midden
ergens heb ik dit vaker gehoord
al te vaak gesproken over
zinnen en woorden, worden en zijn?
toch blijft het als een onuitputtelijke ziektekiem in mijn hoofd
en blijf ik oogsten wat overal ontkiemt
zijn er dingen die niet vaak genoeg gezegd kunnen worden?
over het onnodige van ellende?
over de ziekte in ons eigen systeem?
over het doorbreken van gewoontes?
over (luister, vul zelf maar in)?
vullen pagina's wit van vezels
de nuancering zit ergens in het midden
ergens heb ik dit vaker gehoord
al te vaak gesproken over
zinnen en woorden, worden en zijn?
toch blijft het als een onuitputtelijke ziektekiem in mijn hoofd
en blijf ik oogsten wat overal ontkiemt
zijn er dingen die niet vaak genoeg gezegd kunnen worden?
over het onnodige van ellende?
over de ziekte in ons eigen systeem?
over het doorbreken van gewoontes?
over (luister, vul zelf maar in)?
12.1.09
Nieuw Verbarterd Woordenboek
V
Verkun'digen
I zelfst nmwrd, 1 mv van verkundige: verzamelterm voor verscheidenheid aan beroepen waarin een kunde voor wat zich veraf bevindt centraal staat, variërend van vogelspotterij tot astronomie 2 mv van verkundiger: zie onder II,2
II werkwoord 1 afgeleid van verkondigen, gaat het om een zichtbaar gemaakte verbetering (verkundiging) die de voorafgaande situatie in amateuristisch daglicht stelt; 2 dialectisch neologisme (afgeleid van verpleegkundige): iemand verre van behulpzaam zijn door plichtpleging te verzaken, zijnde het daadwerkelijk plégen van de kunde (vb.:"dat konde ge kundiger")
Verkun'digen
I zelfst nmwrd, 1 mv van verkundige: verzamelterm voor verscheidenheid aan beroepen waarin een kunde voor wat zich veraf bevindt centraal staat, variërend van vogelspotterij tot astronomie 2 mv van verkundiger: zie onder II,2
II werkwoord 1 afgeleid van verkondigen, gaat het om een zichtbaar gemaakte verbetering (verkundiging) die de voorafgaande situatie in amateuristisch daglicht stelt; 2 dialectisch neologisme (afgeleid van verpleegkundige): iemand verre van behulpzaam zijn door plichtpleging te verzaken, zijnde het daadwerkelijk plégen van de kunde (vb.:"dat konde ge kundiger")
28.12.08
Adviesorganen
Er zijn van die mensen die heel gelikt en geslepen met zalvende stem verkondigen dat kwaad eigenlijk zo kwaad nog niet is. Immers: zonder kwaad geen goed. Hoe beredeneren zij dit nou? Laten we het vergelijken met zwart en wit. Dat zijn twee tegengestelden: zwart is voor ons het allerdonkerst, wit het allerlichtst. Maar hoe kunnen wij wit kennen? Niet als er geen donker zou bestaan. Ook het zwart kunnen wij slechts als het allerdonkerst kennen door het af te zetten tegen datgene wat niet enkel donker is. Klinkt allemaal ontzettend verleidelijk logisch. Zo ontzettend vanzelfsprekend logisch dat er van die mensen zijn die de vergelijking met zwart en wit op een voetstuk plaatsen en er van alles mee uitvreten. Zo zou kwaad niet kunnen bestaan zonder goed. Waarom? Nou...vergelijking...blablabla. Zwart-wit denken valt ons ten deel. Willen we dat? Neen. Dus wat doen we? We vernietigen het. Als volgt. We hebben geen weet van het hypothetisch bestaan van kwaad an sich. Noch van goed in haar puurste vorm. Dat zijn allemaal fabeltjes, niet zelden afkomstig van religieuze kwakzalverij.
Oké, lijkt me duidelijk, einde verhaal? Neen. Er is nog iets veel ergers dan deze onlogisch beredeneerde nonsens. Als je zegt dat kwaad zo slecht nog niet is, of ook maar een beetje een noodzakelijk onderdeel van de wereld (voor balans enzo), streef je niet meer naar een juist ideaal. Je klopt vergoelijkend de imperfectie op de schouders en eet gewetensussend een hapje mee met onrecht. Je bent een mens zonder volledige moraal. Toegeven aan zwart-wit denken leidt tot willekeurig en ongeleid gedrag: je gedraagt je nergens meer echt naar. Je moet genuanceerd denken (er is geen ene en andere zijde van de medaille, we hebben het hier over een godverdommes complexe werkelijkheid!!!). Uit dit genuanceerd denken volgt dat je alleen maar zo ongenuanceerd mogelijk je allerstinkendste best kunt en mag doen voor alles. Dit met lullige argumenten willen weerleggen is je gedragen als een slappe zak. Dan heb je geen kloten. Luister naar je kloten man! Alhoewel, kloten zijn ook niet altijd de meest verantwoorde raadgevers. En daarbij behoren ze niet tot de adviesorganen die elk menselijk lichaam bevat. In het volgende stuk: je beste adviesorganen.
Oké, lijkt me duidelijk, einde verhaal? Neen. Er is nog iets veel ergers dan deze onlogisch beredeneerde nonsens. Als je zegt dat kwaad zo slecht nog niet is, of ook maar een beetje een noodzakelijk onderdeel van de wereld (voor balans enzo), streef je niet meer naar een juist ideaal. Je klopt vergoelijkend de imperfectie op de schouders en eet gewetensussend een hapje mee met onrecht. Je bent een mens zonder volledige moraal. Toegeven aan zwart-wit denken leidt tot willekeurig en ongeleid gedrag: je gedraagt je nergens meer echt naar. Je moet genuanceerd denken (er is geen ene en andere zijde van de medaille, we hebben het hier over een godverdommes complexe werkelijkheid!!!). Uit dit genuanceerd denken volgt dat je alleen maar zo ongenuanceerd mogelijk je allerstinkendste best kunt en mag doen voor alles. Dit met lullige argumenten willen weerleggen is je gedragen als een slappe zak. Dan heb je geen kloten. Luister naar je kloten man! Alhoewel, kloten zijn ook niet altijd de meest verantwoorde raadgevers. En daarbij behoren ze niet tot de adviesorganen die elk menselijk lichaam bevat. In het volgende stuk: je beste adviesorganen.
17.12.08
9.11.08
Tussenverschil-engeschil
(conceptideeverpakking)
Met iemand meeleven, dat is maar half werk. Wat eruit voortkomt: medeleven, medelijden...de wil om iemand uit een lijden te verlossen. Niet de wil om iemand echt gelukkig te zien of te maken. Het heeft meer met jezelf en je eigen gemoedstoestand te maken dan met die van de ander.
In een verschillende klasse is het echt om iemand te geven: je betrekt je eigen persoon er zodanig bij dat je enerzijds je eigen oordeel niet opschort voor de ander om moeilijkheden en een mogelijke lijdensweg uit de weg te gaan, maar anderzijds stel je dit eigen standpunt ook geheel open voor de ander: je betrekt jezelf in de wereld van de ander zoals je de ander je eigen wereld in wilt trekken. Pas dan is er sprake van een opening voor een wederzijdse relatie en daarmee een mogelijk intrinsiek verbond. Het is geen uitwendig oplossen van problemen maar een (poging tot) creëren van een 'eenheid in veelheid' (zoals men dat zo mooi -of juist lelijk- abstract kan zeggen). Deze constante moeite en strijd voor en om elkaar lijkt mij de enige weg om een begrip als intersubjectiviteit tot een werkelijk begrip te maken. *En om er een werelds begrip van te maken mag dan wel een hoog gegrepen ideaal zijn (gezien het feit dat intersubjectiviteit tussen twee personen al zo vaak moeilijk tot stand of in stand blijkt te komen-(zijn)-houden), het is duidelijk mogelijk om ernaar te streven. Streefdoel: kritisch, oprecht, betrokken en ergens toe leidend.
Opgelopen via C.S. Lewis' idee van goddelijke liefde.
Met iemand meeleven, dat is maar half werk. Wat eruit voortkomt: medeleven, medelijden...de wil om iemand uit een lijden te verlossen. Niet de wil om iemand echt gelukkig te zien of te maken. Het heeft meer met jezelf en je eigen gemoedstoestand te maken dan met die van de ander.
In een verschillende klasse is het echt om iemand te geven: je betrekt je eigen persoon er zodanig bij dat je enerzijds je eigen oordeel niet opschort voor de ander om moeilijkheden en een mogelijke lijdensweg uit de weg te gaan, maar anderzijds stel je dit eigen standpunt ook geheel open voor de ander: je betrekt jezelf in de wereld van de ander zoals je de ander je eigen wereld in wilt trekken. Pas dan is er sprake van een opening voor een wederzijdse relatie en daarmee een mogelijk intrinsiek verbond. Het is geen uitwendig oplossen van problemen maar een (poging tot) creëren van een 'eenheid in veelheid' (zoals men dat zo mooi -of juist lelijk- abstract kan zeggen). Deze constante moeite en strijd voor en om elkaar lijkt mij de enige weg om een begrip als intersubjectiviteit tot een werkelijk begrip te maken. *En om er een werelds begrip van te maken mag dan wel een hoog gegrepen ideaal zijn (gezien het feit dat intersubjectiviteit tussen twee personen al zo vaak moeilijk tot stand of in stand blijkt te komen-(zijn)-houden), het is duidelijk mogelijk om ernaar te streven. Streefdoel: kritisch, oprecht, betrokken en ergens toe leidend.
Opgelopen via C.S. Lewis' idee van goddelijke liefde.
8.11.08
Citaat uit Samael's Jupiterian Vibe
Yes is the word to everything
to pain, to torture, to war and destruction
Yes is the word to everything
to liberty, to sweetness, to peace and construction
Choose, make up your mind before after is no more
Een roestvrijmetalen filosofie, me dunkt!
to pain, to torture, to war and destruction
Yes is the word to everything
to liberty, to sweetness, to peace and construction
Choose, make up your mind before after is no more
Een roestvrijmetalen filosofie, me dunkt!
2.11.08
Korte Verhaaltjes deel 1
Het bestaan van een aardworm.
Kruipt soms omhoog, ziet lucht, maar niet heus, want ziet niets anders dan aarde.
Einde
Kruipt soms omhoog, ziet lucht, maar niet heus, want ziet niets anders dan aarde.
Einde
31.10.08
GODVERDOMME!
Vloek een woord,
raas en tier,
maar waar je ook gaat:
het heden blijft altijd hier.
Zonder spiervertrekking
in die verdomde baan
om je heen, je kop gaat
gaat er,
gaat er misschien?
misschien lijk je
lijk je er soms onderdoor te gaan
maar je drijft niet weg;
terwijl gillend alles gebeurt
gaat alles gelijk op
en blijft bestaan
naast je schoenen
en verdomme wat maakt het ook uit
je gaat er doorheen en stapt verder
kijkt niet waar je bent maar:
Waar je wilt gaan,
daar plaats je je voet
en vertrapt wat er onder je zolen aan het zeuren is!
Zet Af!
raas en tier,
maar waar je ook gaat:
het heden blijft altijd hier.
Zonder spiervertrekking
in die verdomde baan
om je heen, je kop gaat
gaat er,
gaat er misschien?
misschien lijk je
lijk je er soms onderdoor te gaan
maar je drijft niet weg;
terwijl gillend alles gebeurt
gaat alles gelijk op
en blijft bestaan
naast je schoenen
en verdomme wat maakt het ook uit
je gaat er doorheen en stapt verder
kijkt niet waar je bent maar:
Waar je wilt gaan,
daar plaats je je voet
en vertrapt wat er onder je zolen aan het zeuren is!
Zet Af!
Subscribe to:
Posts (Atom)