read, watch, think

(copied from a neat review on IMDB)




Everyone is a storyteller in their own way. Some use the big screen, others a book or a painter's canvas, but most of us tell stories to ourselves. In 1967, acclaimed literary theorist Professor Frank Kermode published a seminal book called The Sense of an Ending: Studies in the Theory of Fiction. He argued that we all internally write the fictions of our lives into a coherent pattern so things appear to have a logical beginning, a middle and an ending. We do this for one simple reason: to make it possible to "coexist with temporal chaos" and to "humanise the common death". This philosophical insight inspired the 2011 Julian Barnes novel of the same name that is now adapted in the film The Sense of an Ending (2017). Joining these dots help (sic) us to understand what this film is about.

zonder titel

 Zij identificeerde zich met verschillende persoonlijke voornaamwoorden.

A new hit, coming soon!

 

 

Coming soon: a new single, destined to become a hit!!!!!

 From The Artist Who Brought You The Instant Evergreen

"It is not a sin to hurt your mother"

 

(click here for a rare stripped-down snippet of that classic to refresh your memory)

intermittent fasting

 Wat is fundamentele twijfel?

Bijvoorbeeld dat je niet eens weet wat, en hoe, je moet schrijven.

Als ik het dan maar laat, zou het schrijven uit mijn leven kunnen verdwijnen.

Het is dan niet meer fundamenteel in mijn bestaan.

Dat scheelt weer.

Een twijfel minder.

Maar nog steeds geen zekerheid. Zekerheid krijg je niet door twijfel te elimineren.

Zekerheid is de vijand en onze verre geliefde. We mogen haar alleen abstract omarmen.

Wee hij die haar meent te kunnen betasten. De afgrond nadert.

Nee, het is een dans.

Ons spierstelsel is antagonistisch. Denk daaraan en zwalk rustig verder.

Dingen komen vast en gaan los. Als je klem zit, weet dan dat niks ooit echt stil kan staan.

Heb je een kompas nodig?

Wat kan een kompas zijn?

Je moet je eigen noorden kennen.

DU

 leven is brood en spelen

balarts

Hij plaatste zijn hand.

De blik hing afwezig ergens tussen desinteresse en weerzin.

Het afwenden ervan was een blijk van beleefdheid of goede wil, of van allebei een beetje.

Laat ik het zo zeggen: hij wilde meewerken, maar leek niet zo goed te weten waaraan, en of het nuttig was. Maar de handeling was nu eenmaal onderdeel van de onuitgesproken verwachtingen behorende bij de beroepspraktijk.

Er kwam geen duidelijkheid. De handschoen werd in de ring geworpen, de hand was vrij om de lunch op te pakken.

"Sorry dat dit zo net voor uw lunch moest gebeuren."

"Geen probleem, mijn eetlust was toch al eerder deze ochtend verdwenen."

En, na een lichte aarzeling:

"En het hoort per slot van rekening bij mijn werk?"

Ik had daar niet op willen staan, het had voor mij niet gehoeven, maar dit achteraf nog uiten leek me niet gewenst.

De uitgang was de tweede deur links.

Quote

 Quoting from a guitar column about intonation:

"And remember, if the grass seems greener on the other side, water your own lawn."

waarheidsgericht draaien: nuance

Op zoek naar een weg, draai ik richting waar ik meen dat licht is. Omdat dingen genuanceerd, complex en meerzijdig zijn, kunnen woorden alle kanten op stuiteren op zoek naar gemeenschappelijk begrip. Dat betekent niet dat er gelogen of ontdoken wordt. Alles doe ik oprecht. Toch krijg ik steeds vaker om me heen het verwijt of de opmerking dat ik draai, verdraai, bijstel, afwijk van wat ik beweerde. De substantie blijft gelijk, voor mij, maar luisteren is opnieuw evalueren en je positie opnieuw formuleren. Ik wil ook blijven vasthouden aan wat ik voel, zolang ik meen dit terecht en gegrond te voelen. Dus dan zal ik niet inbinden omdat dat logischer zou klinken. Toch zou ik dan draaien, kronkelen, manipuleren zelfs. Ik zie dan geen uitweg meer, als dat mijn lot en veroordeling is: ik kan alleen nog ontsnappen richting de politiek. Daar kan ik ten volste draaien, net zolang tot hetgeen gehoord moet worden, goed gehoord wordt. Net zolang tot ik het idee heb dat er actief geluisterd wordt. Dat ik mijn verantwoordelijkheid ten volste heb genomen.

 

I am to be trusted
we are to be trusted
this is to be continued
this has to be continued

somewhere else
in a galaxy infinitely close by (like, here)
puppets marching
a show
dancing
us, watching

everything is distant to the observer
we, observed, are things
no one
is ever only the one thing

observers are things
but only in our mind

things exist within us
outside, only everything is

we cannot
observe everything

we only try
to observe all things

we fantasize
about the everything
we are

circle, circle, dot

my words are honest representations of trying

Lentigo Solaris

 

De vlek nam zijn hele gezicht over

Hij werd de zon, de zon een vlek in een gezicht

Zo stierf hij nooit, dacht hij kwaadaardig

afstel is de dood

 

iets in jezelf raakt steeds verloren
je loopt buiten en kijkt hoe gebouwen afsteken
tegen de allesomgrijzende lucht
je passeert een haag waarin plastic lint eeuwig sterft

je stelde uit naar buiten te gaan
nu loop je daar
overal dwalen mensen
dingen vreten je op
mensen blijven ver weg
je versnelt je pas, naar binnen toe

je keert terug in je hok
je schrijft erover, even
je mist de mensen, buiten
de mensen in je hoofd

dan toch iets over c?

 

Kaderen, altijd omkaderen. We hebben een schema, om ons vrij te voelen gaan we in een restaurantje zitten tussen anderen die zich willen losweken, eventjes maar, niet te lang hè, want het moet wel comfortabel blijven. We kopen dingetjes, laten ons bedienen, zijn lief en vriendelijk, gaan weer verder, laten iedereen ploeteren, en dan wordt het toch te druk in ons hoofd. Snel naar de mindfoolness, om ons hoofd leeg te maken! Van 18.00 tot 19.15, plus vijf minuten extra om rustig een gratis koekje met thee na te kunnen kletsen, allemaal tegen kost en tijdelijke inwoning. Vlug, door naar het volgende ding om de dag af te ronden. Heb je dat al gedaan? Nee? Echt doen, hoor. Lijstjes, vol hoofd, o, echt, nog zes dagen tot de volgende hoofdleegmaak, hoe houd ik dat vol? Beetje wijn? Beetje buiten schaatsen, dure koffie van lief lachende mensen die ploeteren om hun hippe plek af te kunnen betalen aan de gemeente of een smerige speculant? En nu? Filmpje? En toen, en toen, toen was het stil. Konden we nergens heen. Dingen gingen dicht. We moesten rusten. Fijn! Virus tegen de waanzin! De lucht werd schoner, onze longen voller. Maar zo makkelijk kom je er niet vanaf hè. We bouwden voort op ons fundament. Beetje verzetten die muurtjes, dan kan alles gewoon door, beetje meer binnenshuis, beetje meer scherm, maar gewoon hetzelfde. Cursusjes eenzaamheid verdrijven. En het werd enger. Want er kwamen juist meer hokjes bij. Bosbadderen: je mag niet zomaar gaan wandelen en dan stilstaan hè. Nee, want als je stilstaat en om je heen kijkt, de aarde ruikt, de lucht proeft, dat soort dingen, dan moet je wel eerst even een gids aanschieten om dat te kunnen. Tussen 11.45 en 12.00 verzamelen, dan tot 14.55 relaxen, even niks, en dan mag je het nog 40 minuten zelf proberen. Daarna 20 minuten uitleg over je verbetermogelijkheden. En dan kun je naar huis. Even ontspannen met een kopje thee? Wat haal je in je hoofd? Zomaar? Hoe dan? Wat ga je dan met die energie doen? Wel vooruit blijven denken hè?

 

GA JE NOU ECHT GEWOON OP DE BANK ZITTEN MET EEN BOEK? LUIE KLOOTKUT! NIET EENS EEN RUSSISCHE KLASSIEKER.

nothing ever changes

things change, always

but never differently, because nothing ever is the same

so do not hope

nothing ever really changes

nothing never changes, not really

nothing is not really a change, ever

nothing is not really, ever

change is ever, really

reality is change, always

change never happens, really

everything is change, in time

we are never out of time

our time is always now

do not think about the future

do the future, now

think about it

gistig

 (gisting, goesting, geestig, giftig)

Hij ging naar de daklozen om ze brood te leren bakken.

Het moeilijkste voor mij, zei hij, was mijn handen vol overgave in die kleverige massa te steken en te gaan kneden. Maar dat zal voor jullie geen probleem zijn, zei hij, gezien jullie de goot al gewend zijn, zei hij, in een poging een grap te maken.

Doodse stilte.

Hij ging dan maar weer weg om zich over zijn boek te buigen, dat ook maar niet wilde gaan bestaan.

de gekooide kat en de open zee

 ver weg van alle rumoer dat leven is
bleek ook leven te zijn, stil, knagend
prooiloerend, navelplukkend, denkend over snaarentropie
zelfverslindend in een gouden kooi, aangesloten op het riool

zo eindigend, alsnog, in eigen verongelijk
weggedreven van de straten, nagistend toch tot elkaar gekomen

agenda

Ik heb teveel agenda.

Thuis op de bank staar ik naar wat ik wil, moet, doen kan.
Tegelijkertijd krioelt de wereld van geluiden die ik nauwelijks hoor.
Door niets te willen, al is het maar even,
en daar vrede mee te hebben, al is het maar even,
kun je wellicht echt leren luisteren.

Wij moeten onze agenda's verbannen en boeken lezen.™
Wat moet, kan en gewild mag worden, komt dan vanzelf tot ons - wij moeten onszelf daar niet aan hoeven herinneren.




™ "boeken lezen" is een metafoor of een pars pro toto - kies zelf.

Gezond Verstand

ik begeef mij liever niet tussen

mensen

die met droge ogen kunnen

• beargumenteren waarom xenofobie menselijk en dus ok is

meer woorden

maak ik liever niet vuil

 

tussen lui die mennen, opjutten, schermen

en dan zeggen waarheid en informatievrijheid voor te staan

meer woorden

maak ik liever niet vuil

waiting for the other shoe to drop

 (this experience is mostly not a waiting experience, as we anxiously await what life brings us and often are in fear for the moment it stops bringing us more life.)


when you dropped your first shoe
this means you lost something, coming into being
which means being is not the total sum
when being is not all there is, but there is more to it, this means we also cannot plainly speak of not-being, as we cannot properly define "not" as there is no contrasting "not-not" as an absolute.
we beg to know what it was like before the first shoe was dropped. but can we?

when you drop your other shoe
you lost two shoes.
you are completely bare-footed.
you could realise this has always been the case: you didn't have any shoes to drop.
but still, you did. there is a surplus.
but...wasn't the surplus outside of being? how come, then, that the surplus now also seems to have been this "being"?
anyway, you cannot realise any of this the way you might imagine, as you have stopped being.

 

*listening to Rick Deitrick's 'Gentle Wilderness' while reading his "still strumming, waiting for the other shoe to drop." comment brought this about.

think dust

 Glenn Gould on art, 1962 quote:

"The justification of art is the internal combustion it ignites in the hearts of men and not its shallow, externalized, public manifestations. The purpose of art is not the release of a momentary ejection of adrenaline but is, rather, the gradual, lifelong construction of a state of wonder and serenity."

Roald

 Roald was geboren voor de tussen-n.

hij praatte tegen zijn muur

Hij praatte tegen zijn muur, al leek die zinloos in ondoorgrondelijkheid. Raampjes bleven raampjes, en bestonden omdat er een muur was. Hij zei dingen als

Wat als deze ik, die steeds struikelt, het niet verdient zo dicht bij jou te mogen zijn dat hij je mag kwetsen? Hij weet wat pijn doet, kan zichzelf daarin verdragen zo lijkt, zonder te accepteren dat hij onwillend en wetend die pijn herhaalt. Maar hoewel jij aangeeft hem te kunnen accepteren, kun je hem ook verdragen? Nee, niet kunnen: hoeven. Je hoeft hem niet te verdragen. Dat wel doen is jouw keuze, en ik begrijp het als keuzes opnieuw gemaakt worden. Dat is mijn onwillige keuze.

maar veranderde dat iets aan de muur? Wie was hij ten opzichte van die muur? Wie was toch dat onveranderlijke vlak waaraan hij niet kon ontkomen? Was hij getrouwd met zijn eigen eeuwigheid, gebonden tot aan de dood? Kon hij nooit eens langer loskomen dan even turen door een raam en zich verwonderen? Kon die muur niet gewoon eens wat vaker en langer, permanent, zijn rug op?

Losse eindjes

We beginnen gesprekken en ronden ze nooit af.

wij proberen

wij proberen te omkaderen
       maar de dingen blijven

                             schuiven

rechtlijnig blijven wij

   vrijheid in definities

                        gieten

en wij weten dit, soms

    maar het verlaat ons

                        continu

daarom: blijf

    naar buiten

             kijken

zijnde/iets

het is
niet erg
om te zijn
wie je bent

als je bent
is het wel
en nooit
niet

ben
blijf zijn
besta zolang je kunt
, ten volste

het is
goed
zo

Leven

Voor de pauze

Dit denk ik nu: je hebt mogelijk alleen verantwoordelijkheid voor jezelf en degenen die je hebt voortgebracht. En misschien ook dat niet. Maar wat nu zo is, is dat je bestaat. Als je besluit te bestaan, is het een gebod aan jezelf om te zijn. Je kunt niet half zijn. Daarom moet je ten volle bestaan. Wat betekent dat? Dat betekent dat je probeert elke kans om zo volledig mogelijk te zijn aan te grijpen. Maar je bent nooit alleen. Het betekent daarom ook dat je anderen laat zien wat bestaan volgens jou is. Dit doe je doordat je altijd zichtbaar bent - je hoeft niets te benadrukken, hoewel je je daarin vrij kunt voelen.

Je kunt je niet verschuilen voor de ander. En als je iets laat zien, beïnvloed je altijd de ander. Maar je hebt geen invloed op wat je invloed precies is. Nooit. Ook niet op je kind. Maar, zoals met je kind, probeer je ook zonder kind, omdat je bestaat, ten volle het bestaan te zijn. Je kunt immers niet anders. Bestaan is steeds opnieuw proberen je nietigheid te vergeten, te negeren, te vergeten erbij na te denken of het belang heeft wat je doet, of het zin heeft, of het ergens komt, maar tegen dat alles in vol in je leven voort te stappen. Dat is je enige optie om het onverdraaglijk(e) licht te maken. En ben eerlijk. Altijd eerlijk. En laat anderen zichzelf bepalen. Jij kunt niets voor ze doen dan te zijn. Ook voor je kind niet. Ben er.

Na de pauze

De wereld is heel groot. Jij bent heel klein. Ik ben heel klein. Eigenlijk is alles heel klein. Alles bij elkaar genomen, dat is het enige wat groot is. De rest, elk deel, is klein. Nietig klein. Wij zijn nietig. Daarom zijn wij licht. En ondraaglijk. En licht. (Het blijft een prachtige boektitel.) Wij hoeven niet alles te begrijpen. We mogen het wel willen. Daarin zijn we vrij. We zijn vrij om in onze nietigheid te genieten van alles. Om dit genieten voelbaar te maken voor de wereld. Dit is wat ik mee wil geven: dat wij klein zijn, en de wereld groot, en dat dat mooi is. Het is wat het is. En omdat het dat is, en niet anders, kies ik ervoor dat het mooi is. Ik maak het mooi, ik dwing het af op de knieën tot mooi - zelfs al kan ik niets op de knieën dwingen. Het maakt niets uit. Het is. Ik ben. Jij bent. We zijn nooit alleen, en daarom is alles mooi. Daar kies ik voor, soms tegen beter weten ingaand omdat beter weten ook niet zaligmakend is. Dat wil ik meegeven. Ook dat. En nog zoveel meer. Ik wil zoveel zijn. Ten volste.

duurt lang

Flard van een gesprek tussen drie jonge mannen op de fiets:

"We moeten gewoon allemaal onze bek houden. Óf we vertellen de waarheid..."

"Nee, waarom zouden we..."

nog geen titel

Een romance

tussen de vingers door bekeken, een romance
spleetjes waardoor je blikt naar begeerte
wijzen priemen prikken duwen
aanzwellend inhouden

stoten
trekken
omlaag terwijl je omhoog kijkt
van ver terwijl je erin wil
niet weten waar te beginnen
of waar het eindigt

niet willen eindigen
willen eindigen, euforisch

ergens aan willen beginnen
toch juist vasthouden erin blijven
rekken inademen

wanneer dan toch van tussen de vingers
welterusten wordt gefluisterd
en de romance alleen nog uit de vingers vloeit
een zucht