De zon discrimineert niet

Wij warmen onze armen en hoofden aan de zon. Onze ontblote rug verbrandt aan de bovenste rand. Het vocht in onze longen verdampt en we kunnen weer vrij ademen. De olijfolie verliest de volheid van haar aroma. Fruitvliegjes bevolken onze keukens. Larven ontwaken en groeien in de dampende warmte van bakkende vuilcontainers. Een wit schimmelspoor neemt bezit van een steeds groter gebied op de rimpelende sinaassappelschil. Bloemen en groene sprieten schieten omhoog tussen de stoeptegels waar de geur van zinderende hondenpoep nooit veraf is. Ik loop langs en verstoord vliegt een zwerm strontvliegen gonzend op. De wolk blijft hangen en daalt al snel weer neer. Met vereende krachten tilt men de hondse mesthoop op en gaat ermee vandoor. Ver boven me, op de rand van de dakgoot, neemt het gezelschap plaats om voortaan verder te genieten van de delicatesse zonder tussenkomst van vervelende voetgangers. Zulks is de kracht van de zon. Zij discrimineert niet. Alles is mogelijk.

terug en heen

Het vorige stukje is natuurlijk ontzettend binair: opgebouwd vanuit een schijnbaar vanzelfsprekende, valse tegenstelling. Daar moeten we nog aan sleutelen.

Van zelf sprekend

Loyaliteit: vanzelf? Ik geef als ik ontvang.

Zou ik zomaar geven?

Ben ik ooit begonnen met geven?

Of beginnen we allemaal met ontvangen?

Is ontvangen dat, wat ons als eerste is ingeprent?

De moederliefde, de moedermelk, de aandacht, de liefde?

Is het ontvangen van liefde onze eerste voorwaarde?

De vanzelfsprekendheid die we steeds wanhopiger najagen?

Of raken we gaandeweg genoeg afgeleid om elkaar met bijzaken tevreden te stellen?

We zijn nooit alleen.

Wij, de Mensheid

Wij, de verlichte Westerse mensen die volledig zelfstandig en varend op eigen verantwoordelijkheid beslissingen, opvattingen en hele mensbeelden optrekken, kunnen er moeite mee hebben andermans door autoriteit opgelegde en vol vrome overtuiging opgevolgde dogmatiek te respecteren. Misschien kunnen Wij dit wel als Wij het volgende in strikt individuele overweging nemen: wij gaan keer op keer de fout in met ons vrije verlichtingsdenken. Wereldoorlogen, grootscheepse misvattingen en de bijbehorend ellende voortgekomen uit eigengereide volksmennerij door vele enkelingen die opstonden zonder profeet te menen hoeven zijn. Maar hebben wij geen profeten, goden en tempels nodig om ons keer op keer, bewierokend en geselend waar nodig, een rechter pad op te jagen? Schelen Wij nu wel zo veel van de rampetampende en rondplunderende bosjesmannen zonder Geschiedenis, met onze stuurloze massamaatschappijen vol elkaar verdringende schrikbeelden?

Geen titel nodig?

Dit vraag ik me af.
We proberen vaak met woorden een eenduidige betekenis af te dwingen.
Precies en ondubbelzinnig te duiden wat we willen zeggen.
Geen misverstand mogelijk.
Uitsluiten en afstrepen.
Steeds.
Opnieuw.
Maar wat als het anders moet?
Als je alleen de lezer kunt bereiken door dáár het vertrouwen te leggen?
Door de taal zódanig te beheersen dat je vrije woordenbrij maar één kant op kan?
Zónder dat je stuurt? Klemtoontekens nodig hebt? Precieze taal?

In plaats daarvan: vrije taal. Taal die het sublieme losmaakt door het aan te tikken.
Hoe schrijf je dat?
Dit is de vraag die vandaag aan bod kwam.
Nog steeds een heel legitieme vraag.
Waarom is legitiem hier een lelijk woord?

Belastdingdienst

Welkom bij de Belastdingdienst

Wij staan erop u te helpen.
Klikt u links voor een nieuw te belasten ding.
Klikt u rechts voor een reeds belast ding.
Klikt u onder voor een te ontlasten ding.
Is uw ding ten onrechte ontlast? U hoeft niet te klikken, wij vinden u.
Klikt u centraal als u een vraag hebt omtrent dingen die wij kunnen beantwoorden.

De hamburgerbakker

hij bakt
-de stakker
dat het een lieve lust is
maar nooit rijst het eens de pan uit
altijd alleen maar
spetters
van vettig vlees
op zijn net gepoetste plaat

misschien had hij zich toch
ach
misschien had hij wel
och
wellicht dat hij nog
jee
wie weet zou ooit nog
tja
wie zou het zeggen
misschien
zou Klaartje van de overkant
hem eens de fijne kneepjes
van het kneden van deeg
bij willen brengen

Opeenhoping

"Beter laat dan nooit"

waren zijn laatste woorden

ze gingen verloren

in het gekrakeel van een leeglopende zaal

Niemand kon de uitgang samen vinden

wél ieder voor zich, tegelijk

Het dranghek van de dag

sleepte haar hakken over de vloer

Zij werd bewogen zich te geven

en daar brak, heel in de verte

het licht aan het eind

van een lange vergadergang

morgen zou laat

vergeten zijn

en nooit

de orde van de dag

Imhavingwhathehasthatswhatshesaid

Dus hier gaat dan

de herkansing

de tweede ronde in

met beter zicht

door alle mist

In het vier-kanten teken vant vermoogen der onduitbaarhyt nadert onheil met drassige schreden doort moeras donzer verlaatenhyt. Out dwaalt rond den tonne van vernunft en welgeschapenhyt. Neemand kan ooit noch terug naar spellingen vant lot vanvoor de tyd dat klokken sloegen en hanen kraayden ter illustraatie onzer rambam. T oude is reeds gezegd met finaliteit tot in eindtyd - en daar ver voorbije. Zinkend zwemmen wij zonderling zalig weg int onontkoombare verlangen naar bevredigde betekenisfrasen. En, o! als die ontbreeken, dan breekt den hel los over Bakel en omstreeken. De nuanc ontgaat ons omdat wij die er niet in wisten te leggen. De weegschaal blijft leeg en licht, en licht omgeeft ons tot in de duisterste hoek van ons zynde.

Zonder titel

Keutelen tot de laatste reutel.

Het begint er sterk naar te ruiken dat het niet meer lijkt dan dat. De grote vraag is voor mij: is dit dan vooral een stand in mijn hoofd, of is het een stap waarvan niet meer kan worden teruggekeerd? Want ik verlang naar de ambitie om de wereld bij haar lurven te grijpen. Nu neem ik genoegen met een weifelend observeren. De zoveelste die probeert met een weerspiegeling recht te doen aan oorspronkelijkheden? Mijn minachting voor die benadering zit nog te diep - ik moet opletten dat ik mezelf niet ga minachten.