30.3.17

Opeenhoping



"Beter laat dan nooit"
waren zijn laatste woorden
ze gingen verloren

in het gekrakeel van een leeglopende zaal
Niemand kon de uitgang samen vinden
wél ieder voor zich, tegelijk

Het dranghek van de dag
sleepte haar hakken over de vloer
Zij werd bewogen zich te geven

en daar brak, heel in de verte
het licht aan het eind
van een lange vergadergang

morgen zou laat
vergeten zijn
en nooit
de orde van de dag

20.3.17

Imhavingwhathehasthatswhatshesaid




Dus hier gaat dan
de herkansing
de tweede ronde in
met beter zicht
door alle mist


In het vier-kanten teken vant vermoogen der onduitbaarhyt nadert onheil met drassige schreden doort moeras donzer verlaatenhyt. Out dwaalt rond den tonne van vernunft en welgeschapenhyt. Neemand kan ooit noch terug naar spellingen vant lot vanvoor de tyd dat klokken sloegen en hanen kraayden ter illustraatie onzer rambam. T oude is reeds gezegd met finaliteit tot in eindtyd - en daar ver voorbije. Zinkend zwemmen wij zonderling zalig weg int onontkoombare verlangen naar bevredigde betekenisfrasen. En, o! als die ontbreeken, dan breekt den hel los over Bakel en omstreeken. De nuanc ontgaat ons omdat wij die er niet in wisten te leggen. De weegschaal blijft leeg en licht, en licht omgeeft ons tot in de duisterste hoek van ons zynde.

3.3.17

Zonder titel

Keutelen tot de laatste reutel.

Het begint er sterk naar te ruiken dat het niet meer lijkt dan dat. De grote vraag is voor mij: is dit dan vooral een stand in mijn hoofd, of is het een stap waarvan niet meer kan worden teruggekeerd? Want ik verlang naar de ambitie om de wereld bij haar lurven te grijpen. Nu neem ik genoegen met een weifelend observeren. De zoveelste die probeert met een weerspiegeling recht te doen aan oorspronkelijkheden? Mijn minachting voor die benadering zit nog te diep - ik moet opletten dat ik mezelf niet ga minachten.

Opgang

Langzaam stijgt
en daalt
de toon, met het tempo
dat plots versnelt en
dan weer
 draalt

Woordgroep I

Ik probeer
ver van mijn bed
maar land steeds
tussen de lakens
zij ruiken naar mij
en mij
alleen

6.2.17

bericht

En hier gaat de schrijver zijn gang: hij benoemt zich middels de handeling tot een functiedrager. Hij schrijft over het schrijven omdat hij schrijven moet. Niet om het schrijven, maar om al dat andere. Maar als het zo hoog opspeelt dat de pen gepakt moet worden, komt er altijd eerst iets uit dat gaat over alles behalve de aanleiding van het schrijven. Het gaat altijd over het schrijven, de woorden. Nooit over de non-verbale intimiteit. Hoe omschrijf je dat? Vluchtgedrag? Omschrijf ik nu vluchtgedrag, of beschrijf ik de cirkel waarbinnen ik me omkeer voor hetzelfde uitzicht? Schrijf ik voor iemand anders dan mezelf? Ik geloof het niet. In heel veel dingen geloofde ik wel, maar daarin heb ik nooit geloofd. Wie schrijft die blijft schrijven. De verslaving van het schrijven is een andere dan de verslaving van de aandacht - al kunnen ze samen optrekken. Was het de aandachtshoer in mij die ooit een weblog aanmaakte? Ik geloof het niet. Het was veeleer de nieuwsgierigheid, en andere externe prikkels.

En nu schrijf ik nog steeds, sporadisch en stotterend, om te luchten, om te ventileren - twee verschillende dingen. Maar kom ik ooit aan de woorden toe die niet over mijn keelkast willen glijden? Krijg ik ooit iets op papier waarvan ik de woorden niet eens uitgesproken lijk te kunnen krijgen? Kan ik zeggen wat ik zelf maar half begrijp? Ik zeg meer dan ik begrijp, dat begrijp ik, maar dát - kan ik dát ook zeggen? Mag het eens? Alsjeblieft? De hoogte omlaag brengen? De ondraaglijkheid licht maken? Stelselmatig?

3.10.16

kwijt



Er was ooit de liefde aan wie ik mijn leven gaf. Ik probeer stukjes terug te winnen zonder te hoeven verliezen: geen te snel uitgespuugd herbegin, maar wel een haast. Alles duwt, draait, trekt, weet niet waar het begint en eindigt en eindigt en eindigt weer van voor af aan. Het verschiet keert mij de rug toe en zegt tussen neus en lippen iets over schuld en overspanning. Wat er was en wat we niet zien sneuvelen zal ook nooit mooi geweest zijn. Niemand die kan nagaan hoe de puzzel paste want het zijn "maar woorden". Ze snijden door mijn ziel.

Ik ga mij redden. De wereld zal mijn vangnet worden. Ik zal je missen. Ik zal mijn tranen deppen om mijn zoon onder vier ogen de schoonheid en waarheid van de wereld zoals ik die zie in zich op te leren nemen. Hij zal meer dan één verhaal kennen over de wereld, en dat is goed.

29.8.16

zoek


Een hoofd vol poliepen denkt op het randje van barsten: laat ik proberen me onder te schikken, het uit te zingen totdat ik de middelen heb alles goed te maken. Nu kan ik niets dan in ieder geval vasthouden aan dat wat ik liefheb en waarvoor ik de motivatie kan vinden om door te gaan, door al het taaie slijk heen dat maar blijft komen. Waardering zoek ik in bevestiging, bevestiging zoek ik in de kleine dingen. Soms is het zoek.

31.1.16

Introduction to Herbert Marcuse

The fact that the vast majority of the population accepts, and is made to accept, this society does not render it less irrational and less reprehensible. The distinction between true and false consciousness, real and immediate interest still is meaningful. But this distinction itself must be validated. Men must come to see it and to find their way from false to true consciousness, from their immediate to their real interest. They can do so only if they live in need of changing their way of life, of denying the positive, of refusing. It is precisely this need which the established society manages to repress to the degree to which it is capable of "delivering the goods" on an increasingly large scale, and using the scientific conquest of nature for the scientific conquest of man.

xiii-xiv

30.10.15

Pissing In Action

beeldmateriaal volgt

20.8.15

deadline drive

Freud in hypermoderne stress
neemt zijn woorden terug
en spuugt ze terug uit
met extra speeksel aan de randen

het is niet meer de dood
waar we naar streven
maar het randje waarop we staan
als we een einde aankijken

en op de helling waarlangs
we ernaartoe glijden knopen we
ons aan een nieuw begin:
de transformatie is weer binnen

2.8.15

Suspensie

Je hoeft het niet te geloven, als je het maar weet.

14.7.15

hadjebijmoetenzijn

De ketchup kucht mijn tosti onder:
kan het nóg ongezonder?

11.7.15

Ruimtepak

Ook tijd is te herleiden tot ruimte: dingen verstrijken omdat er beweging is, een geleidelijk zijn-door-de-ruimte. Een moment is een heel krap gebied, een leven is een lichaam groot. En een lichaam beweegt zich door omringende beweging heen. Meetbaarheid wordt problematisch als er op fundamenteel vlak maar één eenheid is. Wat rest, is onze bewegingsvrijheid.

Er was niet eens
zo heel lang geleden
tijd

nu rest ons slechts ruimte
een eenzaam drijven in eeuwigheid

dus kijken we koppig omhoog
of rechten onze rug en buigen ons
naar de grond van ons bestaan

19.6.15

Wanneer content marketing tekortschiet.

Een kleine Nederlandse onderneming heeft verleden jaar een nieuwe vorm van home-fitness ontworpen en uitgebracht als laagdrempelig aan te schaffen consumentenproduct. Het achterliggende concept is een schoolvoorbeeld van 1) thinking out of the box en 2) geniaal in eenvoud. Centraal in het product staat een aandrijfsysteem op basis van luchtcirculatie, op gang gebracht en in stand te houden door de gebruiker. De multi-inzetbare onderdelen garanderen een totale work-out binnen het minimum van een half uur, zowel op cardiogebied als op het gebied van krachttraining.

Helaas is de Nederlandse markt voor home-fitness ontzettend beperkt, en om een goed resultaat te behalen zag de onderneming zich genoodzaakt om internationaal te gaan. Met name in de Verenigde Staten is er een enorm afzetgebied in deze categorie. Daar werd dan ook op ingezet. Om de kosten te drukken werd geopteerd voor een fifty-fifty aanpak bij de distributie en marketing: een deel van de taken zou door het bedrijf zelf worden uitgevoerd, een deel door een extern bureau.

Inmiddels waren er al verscheidene deals gesloten met distributeurs in de Verenigde Staten die de potentie van het product wel inzagen. Belangrijk is om te melden dat dit plaatsvond vóórdat er een marketing scheme was opgezet. Laat dit nu net één van de onderdelen zijn waar de onderneming een grote eigen verantwoordelijkheid in nam. Let wel: een onderneming die voornamelijk bestond uit techneuten en mensen met cijfer-knowhow.

Men zette in op een uitgeklede vorm van content marketing, waarin het product zoveel mogelijk as is werd getoond in advertenties en als zodanig zichzelf bovenal moest verkopen op intrinsic properties. Nu was er een groot knelpunt in de ontwikkeling en uitwerking van deze strategie: het product had al een prima Nederlandse naam, maar een pakkende Engelstalige consumer-aimed product term werd maar niet naar tevredenheid bedacht. Dit essentiële onderdeel van de export strategy werd tot het laatste moment toe vooruit geschoven, tot op het punt dat er in alle haast een naam gegeven moest worden aan het beestje.

En in alle stress lag daar opeens de oplossing. Geniaal in haar eenvoud, precies de essentie benoemend: conditie opbouwen door middel van lucht, dat is natuurlijk air conditioning. Het lag bij de onderneming, die op dat moment ontzettend onder druk lag om ergens mee op de proppen te komen, zo lekker in de mond dat zij niet beseften why dat zo was. Er was geen tijd voor nacontrole of double check: het product werd in allerijl export ready gemaakt. Eenmaal aangekomen bij de distributeurs en winkelketens was er in eerste instantie vooral verwarring. Het geheel eindigde in een export failure.

Het spreekt voor zich dat de Angelsaksiche distributeurs niet content waren.

20.5.15

Partes pro toto - dust to dust

Als je een keer niet stoft, ga je niet dood.

Als je elke keer poëzie passeert omdat je nog moet stoffen, heb je niet geleefd.