Things go

I

Things go,
but I would like you to have them
to hold them for a moment
after me

I am a thing
a feeling, loving thing

we all are things in this world
and we are all things in this world
and things are all in this world
and all things are in this world

we are all things in this
world
world that goes on about
and without us
and within us
all about us

you, hold them
me


II

Things come,
you hold me

and them, they look on
across the horizon of things
to see a reflection of another world in mirror-eyes
looking back across the world of another horizon into a world
that is still all things


III

that come and go


IV

is all, but is more to things
with eyes across the horizon into another world where all is things

Life Stories, 1

As a kid, I loved getting into a fight. The kickin', the punches. Keeping 'em coming, giving away some more, all for free. And the bruises afterwards. Ah, the pride I took in 'em.

Then I found Jesus. Nowadays, when somebody punches me in the face, I turn the other cheek.

...what the fuck happened to me?

tweede natuur

ik zie weer bomen en het bos
nu schrijf ik waar
en neem ook weer
de woorden tot me
die ooit zeiden
"zie daar, voorbij je horizon"

betoog in opbouw, online opslag

Waar gaat het nu om? In de kunst?

Zijn dat de vragen die men eigenlijk stelt? Waar men zich écht voor interesseert? Of gaat het uiteindelijk om het rechtvaardigen van een subsidie, om het onderbouwen van een politieke stellingname?

Laten we het daarom zo beginnen: kunnen we het ons veroorloven? Om zulke complexe materie te proberen vorm te geven? In hapklare opiniestukken die mensen het idee geven ergens een goed doordacht oordeel over te hebben? Kunnen we het ons permitteren? Om zulk een lange geschiedenis in korte brokjes te voeren aan een argeloos maar bijtgraag publiek? Dat vervolgens je hand afbijt in plaats van geduldig brokjes smikkelen?

let's start a bitchfight

ik zeg niks meer

dan mijn woorden

maar als mijn woorden

niet meer zijn dan dat
wat zeg ik dan

als de vorm niet vormend zou zijn?

punctuatie is ook een woord
én een verwijzing
naar wat buiten het woord zelf zou liggen:
het is een onderscheid dat duidt op een uiteindelijke eenheid
van langer wordende zinnen die niet meer afgebroken kunnen worden

door een witregel.

dus wat ik begrijp is dat ik ben

van een transcenderende nederigheid
en dat alles onderscheiden één is

helaas is dit slechts gestoei met concepten

en de waarheid schijnt niet lekker te liggen in afgebroken regels
daar komen we nog op terug
als er een antwoord gelezen kan worden

does this some-thing make sense to you?

outside is the public domain

inside is the public domain
on the side is the public domain
I tell you this in private

read my lips

they say

shhhhh
they say

...

dichotomy opposite interest and dynamite:

all four words are combined
to a super blow-up power
covering the ash of mumblejumble
(tradition)

there is a growing hegemony

everywhere
reflection requires distance
but there is no distance
left, since we seem to ourselves to be everywhere

we are thus delusional

for we cannot be everywhere
and thus: hegemony is no absolute
(no system (of thought) is)

too big to twitter(r)

High on Life*

*coffee, chocolate, pheromones, hormones, cookies, sunshine, kindness, dark chocolate with whole hazelnuts, talking to yourself in a silly voice, another coffee, honesty, perhaps a bit too much to be able to take it all in, you know...Life (and chocolate)

semantische lidwoorden 1

de wending
het wending

Synoniemenstapeling

redekavelen, insinueren, supponeren, assumeren, prakkiseren, bevroeden, pronostikeren, oreren, parlevinken, kouten, palaveren, poekelen, wauwelen, proponeren, declameren, beduiden, behelzen, spuien, ventileren, alluderen, intenderen, impliceren, mikken, rooien, lappen, opkalefateren, rehabiliteren, saneren

Defyne Genre

Post-mix: a late reaction to lo-fi - late because it died in the mixing process.

de zon breekt mooi

bomen vormen de tierelantijntjes van het lichtspektakel:
flinterdun scherven de stralen over ons heen


(wat als zonlicht glas was?)
(dit is een open vraag)

tijdreiziger

ik fiets over paden van mijn verleden
en zie hoe herinneringen zich laten doorkruísen
met mooie onbekende gezichten

ik fiets over paden van mijn verleden
en voel hoe het asfalt omhoogkomt
om mijn gezicht te betasten

ik fiets over paden van mijn verleden
en zal ik zeggen dat ik viel?

15:26 zegt de klok

Tussen wat je bent en wat je wilt zijn gaapt een kloof.

(Je wil-zijn. Je wild-zijn. Nee, gewoon: wat wil je zijn? Maar je bent al.)

Hoewel ik er soms (en soms ook vaak) moeite mee heb om 'm plat te drukken, tegen het glas, zodat de lichaamssappen zich uitsmeren tussen het uitwendige skelet door, walg ik regelmatig van de vlieg. Niet in de laatste plaats komt dit doordat de gelijknamige film mij er nadrukkelijk op wees dat dit dier haar voedsel verteert door er voor inname verterende zuren op te braken, ongeacht de status van het voedsel. Dit wil ik niet zijn. Toch ontstaat er regelmatig een walging als ik besef wat een mens van nature is. Wij verteren en vernietigen net zo goed op niets ontziende wijze. Ook erg is het besef dat het mens-zijn in dit stadium van wereldmanipulatie zich nog gruwelijker kan manifesteren dan wat slechts van nature noodzakelijk leek. Wij braken tegenwoordig ook over ons voedsel heen voordat wij het consumeren. En niet alleen ons beoogde voedsel is de pineut: het braken lijkt een virale infectie te zijn die zich welhaast ongeremd uitbreidt naar alle mogelijke takken van overlevings -en luxesport. We kotsen onszelf ook regelmatig onder op weerzinwekkende wijze: zelfvernietiging, zelfhaat is ons niet vreemd. Haat voor de ander hangt daar nauw mee samen. Ongenoegen, hebzucht, bezittingsdrang, bezettingsgeschiedenissen.

Vol afkeer en walging smeer ik de vlieg uit over het glas. De vlaag van medelijden en spijt die me normaal overvalt en soms ondraaglijk zelfverwijtend lijkt -en me daardoor op sublieme wijze menselijk laat voelen- blijft deze keer achterwege. Ik ben weer een stuk minder mens - of een stukje meer? Heeft het zin om zoiets te proberen te definiëren? Ik durf erop te gokken, te hopen, van niet.

(Het heden van wat je bent en het vooruitzicht naar wat je zou willen bereiken: ze maken een spanningsboog die je in leven houdt en laat sterven. Alleen de dood is het definitieve antwoord op al je wensen - na-leven in andere vormen is geen zijn, staat buiten het spel.)

Waarom ben ik niet gewoon zoals een hommel? Vreedzaam zwalkend van ontvankelijke bloem naar dankbare bodem.

I am a piece of poem

and now that I've been trying to help you
with something I don't understand myself
could you please tell me where I get off
and where the world begins?

Things happening

a thing that may happen with a child nearby:

someone gets stroked over the head
because he or she looks so sad

a thing that may happen when adults gather:

someone gets hit over the head
because he or she looks too sad

a two-fold warning:

watch out for grown-ups
don't be a fuck-up

and:

fuck off, I can hit myself (I'm a grown-up now)

Titel plaatsen

moet gaan nu

was altijd al heel ver weg
neem een laatste stap
zet af
en veer op en neer

dit is een bevel naar zelf

en tegelijk een beschrijving
een cirkel die doorbroken moet worden?

spiralen neergang?

omhoogkruipend
maar altijd uit andere gaten kijkend
dan de eigen ogen

zet af

springspringspringspring
springeenlaatstesprong
hoe?

er moeten er meer volgen

groter, gebogener
afstand tussen plaats en tijd
moet gelijk lopen
niet alleen tijd mag zich verplaatsen
terwijl de plaats in de tijd lijkt stil te staan

maar er gebeurt al zoveel

alleen: alles moet tegelijk gebeuren
en net dat ene zetje
kom op
zet af

ver weg

klinkt een echo

dat was ik

eerder al
die hetzelfde zei
het bericht wordt herhaald

zet af

blokblok

Na driehonderd kilometer, niks af.



Maar ik herneem mijn zinnen zoals ik die van anderen herneem,
en schrijf verwoed lege pagina's vol pogingen
(leeg leeg leeg)
Ik zou gaten moeten boren
- in mijn muur, die niet van mij is
- in structuur, door mij afwezig aangelegd
  en om mij heen
  als verstikkend web vang ik mijzelf,
  maar waar is verdomme die spin

een ik heeft slechts zichzelf te verdommen
(dit is geen slimme woordspeling meer)
mijn missie is ten einde
ik moet nu hoognodig beginnen
want: er staat hier teveel ik
ik moet naar buiten gaan, binnenkort
EN HOPELIJK DUURT DAT BUITEN LANG
(ik sluit mij uit, kapitaliseer mij, kostenplaatje?)
(ik haat het woord ik nu)

Nu: kort en intensief binnen
laat alles tegelijk beginnen met
ontrafelen en vlechten
een strijd moet een slag worden: geen remise maar slagvaardigheid.
nu ik nog

lyrics/thoughts/prosodie? statement/concept/mantra? all/none?

I am not in any way violent;

I simply oppose oppressive force

Nor will I ever hurt

But break what needs to be (be)
De -and reconstruct
Over and over again

Patience is the opposition of violence

Patience is the danger of allowing suppression
Patience is an axe that cuts both ways
and I will use it as my pencil
to strike colour where we think in black and white.
(To break through the surface)

Imagine?

to imagine an identity:

to create one, through

re-imagining what has been imagined

and creating it in your image,

letting it be a flight of fancy,

wherever it may take you:

to accept the unforeseeable,
yet to keep

a will - one without a hunger for power and control
 

is.this.possible?

Wij Citeren Weer

Deze keer stellingname uit Tolstoj's De Dood van Iwan Iljitsj:

(...) de beleefdheid, dat vervangingsmiddel dat zoveel lijkt op een vriendschappelijke menselijke verhouding.

(p38)

Openingszin

Ik blijf met de fiets het liefst op gebaande paden, maar te voet maakt het me niet zo veel uit.

Waan van de dag

hypes

korte termijn
vallei van lege gaten

lange duur

adem
zin

Rondeel'

morgen zal de zon weer schijnen

zelfs al zou al 't licht uit zicht verdwijnen

zij zal altijd voor me staan

met glimlach aan en armen open

ik trillend op benen bezopen

door volle vreugde bevangen

wanneer wij in elk ander hangen

ongelooflijk licht zo zwaar gelukkig

ontken ik elk einde nukkig

want al zou al 't licht uit zicht verdwijnen

morgen zal onze zon weer schijnen

Buitenlui

Het woord-als-titel intrigeert mij spontaan. Ik ken het alleen als in de gevleugelde aankondiging "Beste boeren, burgers en buitenlui". De definitie van "buitenlui" luidt: mensen van de dorpen. Toch zijn ook mensen uit dorpen meestal wel burgers, hoewel zij niet snel onder de toenmalige klasse der burgerij gevallen zullen zijn (niet in de zin van sneuvelen, let wel). Nu leven boeren meestal tussen dorpen in, of aan de randen, maar qua registratie zullen zij toch altijd bij een bepaald dorp horen. Het lijkt erop dat het woord buitenlui stamt uit een tijd dat bevolkingsgroepen op andere manieren werden ingedeeld. Een andere denkwijze, eentje die niet meer te vertalen lijkt naar het huidige systeem. We zijn immers allemaal burgers geworden.
    En juist daarom is het woord buitenlui een woord om te koesteren: een woord van de buitencategorie, in tijd en plaats. Het betekent nu niet meer simpelweg "mensen van de dorpen", voldoet niet meer aan de logica die er voorheen inherent aan was. Het woord eist een nieuwe betekeniswaarde op, en geven wij dat haar niet, dan belanden we in absurditeit met dit woord. Een woord om met zorg te behandelen. Maar we gaan er geen U tegen zeggen. Sowieso is het een nogal zinloze bezigheid om dingen met U aan te spreken. Een uitdrukking die absurd is ín haar bedoelde betekenis, intrinsiek en onoverkomelijk.

Levenselixir

geuren blijven in mijn neus hangen
alsof mijn ingewanden mijn omgeving behangen
met wat aan ziekte en afbraak
door mijn poriën naar buiten stroomde

Van de man

P. Drinstede, "van" voor vrienden.

op de kop af

"Schrijver P. Drinstede liet een vermogen na waarnaast zijn intellectuele erfenis niets was." *





*wegens fictieve omstandigheden is de naam niet gefingeerd