semantische lidwoorden 1

de wending
het wending

Synoniemenstapeling

redekavelen, insinueren, supponeren, assumeren, prakkiseren, bevroeden, pronostikeren, oreren, parlevinken, kouten, palaveren, poekelen, wauwelen, proponeren, declameren, beduiden, behelzen, spuien, ventileren, alluderen, intenderen, impliceren, mikken, rooien, lappen, opkalefateren, rehabiliteren, saneren

Defyne Genre

Post-mix: a late reaction to lo-fi - late because it died in the mixing process.

de zon breekt mooi

bomen vormen de tierelantijntjes van het lichtspektakel:
flinterdun scherven de stralen over ons heen


(wat als zonlicht glas was?)
(dit is een open vraag)

tijdreiziger

ik fiets over paden van mijn verleden
en zie hoe herinneringen zich laten doorkruísen
met mooie onbekende gezichten

ik fiets over paden van mijn verleden
en voel hoe het asfalt omhoogkomt
om mijn gezicht te betasten

ik fiets over paden van mijn verleden
en zal ik zeggen dat ik viel?

15:26 zegt de klok

Tussen wat je bent en wat je wilt zijn gaapt een kloof.

(Je wil-zijn. Je wild-zijn. Nee, gewoon: wat wil je zijn? Maar je bent al.)

Hoewel ik er soms (en soms ook vaak) moeite mee heb om 'm plat te drukken, tegen het glas, zodat de lichaamssappen zich uitsmeren tussen het uitwendige skelet door, walg ik regelmatig van de vlieg. Niet in de laatste plaats komt dit doordat de gelijknamige film mij er nadrukkelijk op wees dat dit dier haar voedsel verteert door er voor inname verterende zuren op te braken, ongeacht de status van het voedsel. Dit wil ik niet zijn. Toch ontstaat er regelmatig een walging als ik besef wat een mens van nature is. Wij verteren en vernietigen net zo goed op niets ontziende wijze. Ook erg is het besef dat het mens-zijn in dit stadium van wereldmanipulatie zich nog gruwelijker kan manifesteren dan wat slechts van nature noodzakelijk leek. Wij braken tegenwoordig ook over ons voedsel heen voordat wij het consumeren. En niet alleen ons beoogde voedsel is de pineut: het braken lijkt een virale infectie te zijn die zich welhaast ongeremd uitbreidt naar alle mogelijke takken van overlevings -en luxesport. We kotsen onszelf ook regelmatig onder op weerzinwekkende wijze: zelfvernietiging, zelfhaat is ons niet vreemd. Haat voor de ander hangt daar nauw mee samen. Ongenoegen, hebzucht, bezittingsdrang, bezettingsgeschiedenissen.

Vol afkeer en walging smeer ik de vlieg uit over het glas. De vlaag van medelijden en spijt die me normaal overvalt en soms ondraaglijk zelfverwijtend lijkt -en me daardoor op sublieme wijze menselijk laat voelen- blijft deze keer achterwege. Ik ben weer een stuk minder mens - of een stukje meer? Heeft het zin om zoiets te proberen te definiëren? Ik durf erop te gokken, te hopen, van niet.

(Het heden van wat je bent en het vooruitzicht naar wat je zou willen bereiken: ze maken een spanningsboog die je in leven houdt en laat sterven. Alleen de dood is het definitieve antwoord op al je wensen - na-leven in andere vormen is geen zijn, staat buiten het spel.)

Waarom ben ik niet gewoon zoals een hommel? Vreedzaam zwalkend van ontvankelijke bloem naar dankbare bodem.

I am a piece of poem

and now that I've been trying to help you
with something I don't understand myself
could you please tell me where I get off
and where the world begins?

Things happening

a thing that may happen with a child nearby:

someone gets stroked over the head
because he or she looks so sad

a thing that may happen when adults gather:

someone gets hit over the head
because he or she looks too sad

a two-fold warning:

watch out for grown-ups
don't be a fuck-up

and:

fuck off, I can hit myself (I'm a grown-up now)

Titel plaatsen

moet gaan nu

was altijd al heel ver weg
neem een laatste stap
zet af
en veer op en neer

dit is een bevel naar zelf

en tegelijk een beschrijving
een cirkel die doorbroken moet worden?

spiralen neergang?

omhoogkruipend
maar altijd uit andere gaten kijkend
dan de eigen ogen

zet af

springspringspringspring
springeenlaatstesprong
hoe?

er moeten er meer volgen

groter, gebogener
afstand tussen plaats en tijd
moet gelijk lopen
niet alleen tijd mag zich verplaatsen
terwijl de plaats in de tijd lijkt stil te staan

maar er gebeurt al zoveel

alleen: alles moet tegelijk gebeuren
en net dat ene zetje
kom op
zet af

ver weg

klinkt een echo

dat was ik

eerder al
die hetzelfde zei
het bericht wordt herhaald

zet af

blokblok

Na driehonderd kilometer, niks af.



Maar ik herneem mijn zinnen zoals ik die van anderen herneem,
en schrijf verwoed lege pagina's vol pogingen
(leeg leeg leeg)
Ik zou gaten moeten boren
- in mijn muur, die niet van mij is
- in structuur, door mij afwezig aangelegd
  en om mij heen
  als verstikkend web vang ik mijzelf,
  maar waar is verdomme die spin

een ik heeft slechts zichzelf te verdommen
(dit is geen slimme woordspeling meer)
mijn missie is ten einde
ik moet nu hoognodig beginnen
want: er staat hier teveel ik
ik moet naar buiten gaan, binnenkort
EN HOPELIJK DUURT DAT BUITEN LANG
(ik sluit mij uit, kapitaliseer mij, kostenplaatje?)
(ik haat het woord ik nu)

Nu: kort en intensief binnen
laat alles tegelijk beginnen met
ontrafelen en vlechten
een strijd moet een slag worden: geen remise maar slagvaardigheid.
nu ik nog

lyrics/thoughts/prosodie? statement/concept/mantra? all/none?

I am not in any way violent;

I simply oppose oppressive force

Nor will I ever hurt

But break what needs to be (be)
De -and reconstruct
Over and over again

Patience is the opposition of violence

Patience is the danger of allowing suppression
Patience is an axe that cuts both ways
and I will use it as my pencil
to strike colour where we think in black and white.
(To break through the surface)

Imagine?

to imagine an identity:

to create one, through

re-imagining what has been imagined

and creating it in your image,

letting it be a flight of fancy,

wherever it may take you:

to accept the unforeseeable,
yet to keep

a will - one without a hunger for power and control
 

is.this.possible?

Wij Citeren Weer

Deze keer stellingname uit Tolstoj's De Dood van Iwan Iljitsj:

(...) de beleefdheid, dat vervangingsmiddel dat zoveel lijkt op een vriendschappelijke menselijke verhouding.

(p38)

Openingszin

Ik blijf met de fiets het liefst op gebaande paden, maar te voet maakt het me niet zo veel uit.

Waan van de dag

hypes

korte termijn
vallei van lege gaten

lange duur

adem
zin

Rondeel'

morgen zal de zon weer schijnen

zelfs al zou al 't licht uit zicht verdwijnen

zij zal altijd voor me staan

met glimlach aan en armen open

ik trillend op benen bezopen

door volle vreugde bevangen

wanneer wij in elk ander hangen

ongelooflijk licht zo zwaar gelukkig

ontken ik elk einde nukkig

want al zou al 't licht uit zicht verdwijnen

morgen zal onze zon weer schijnen

Buitenlui

Het woord-als-titel intrigeert mij spontaan. Ik ken het alleen als in de gevleugelde aankondiging "Beste boeren, burgers en buitenlui". De definitie van "buitenlui" luidt: mensen van de dorpen. Toch zijn ook mensen uit dorpen meestal wel burgers, hoewel zij niet snel onder de toenmalige klasse der burgerij gevallen zullen zijn (niet in de zin van sneuvelen, let wel). Nu leven boeren meestal tussen dorpen in, of aan de randen, maar qua registratie zullen zij toch altijd bij een bepaald dorp horen. Het lijkt erop dat het woord buitenlui stamt uit een tijd dat bevolkingsgroepen op andere manieren werden ingedeeld. Een andere denkwijze, eentje die niet meer te vertalen lijkt naar het huidige systeem. We zijn immers allemaal burgers geworden.
    En juist daarom is het woord buitenlui een woord om te koesteren: een woord van de buitencategorie, in tijd en plaats. Het betekent nu niet meer simpelweg "mensen van de dorpen", voldoet niet meer aan de logica die er voorheen inherent aan was. Het woord eist een nieuwe betekeniswaarde op, en geven wij dat haar niet, dan belanden we in absurditeit met dit woord. Een woord om met zorg te behandelen. Maar we gaan er geen U tegen zeggen. Sowieso is het een nogal zinloze bezigheid om dingen met U aan te spreken. Een uitdrukking die absurd is ín haar bedoelde betekenis, intrinsiek en onoverkomelijk.

Levenselixir

geuren blijven in mijn neus hangen
alsof mijn ingewanden mijn omgeving behangen
met wat aan ziekte en afbraak
door mijn poriën naar buiten stroomde

Van de man

P. Drinstede, "van" voor vrienden.

op de kop af

"Schrijver P. Drinstede liet een vermogen na waarnaast zijn intellectuele erfenis niets was." *





*wegens fictieve omstandigheden is de naam niet gefingeerd

iQuote Ode

extract from: William Wordsworth, Ode: Intimations of Immortality from Recollections of Early Childhood (also known as Ode, Immortality Ode or Great Ode), 1802-1804

What though the radiance which was once so bright

Be now for ever taken from my sight,

Though nothing can bring back the hour

Of splendour in the grass, of glory in the flower;

We will grieve not, rather find

Strength in what remains behind...

ask me again another time

To fuck off or to fuck on, is that the question?

decontextualisering, gadverdamme

"Zelfs in de rotstuin rond de
Mariagrot reikhalsden hun paarse uitlopers
naar het licht."*


*uit: Erwin Mortier, Marcel, 1999

een semantische simulatie van onbehhhaaglijk gekiviet

politiek

polikliek
polikliniek
polenkinetiek
poliokritiek
poloklapwiek
prrrr-woekiewoe
wakawakajawaka
podopopokikikoko
padapadaprrrmbamkaba
poltiekabam
zzziekzzziekalarm

citateretoe

Fictie? Reflectie? Zinloze onderverdelingsneigingen? Citaten uit een roman:

"Aan alle kanten rondom hem was het ego bezig zich in mechanische termen te herconcipiëren, maar overal liep het uit de hand. Dat ego praatte voortdurend over zichzelf, roerde nauwelijks een ander onderwerp aan. Er was een industrie van controleurs verrezen - medicijnmannen die als taak hadden het werk van de toch al medicijnmannige artsenstand te doen toenemen en er de gaten van op te vullen - voor het behandelen van de gedragsproblemen van het ego. Die industrie hanteerde als basismethode vooral de herdefinitie. Gebrek aan geluk werd omgedoopt tot lichamelijke ongezondheid, wanhoop tot een juiste stand van de ruggengraat. Geluk werd beter voedsel, een verstandiger oriëntering van het meubilair en een betere ademtechniek. Geluk werd egoïsme. Het stuurloze ego kreeg te horen dat het zijn eigen stuurmechanisme was en het ontwortelde ego diende in zichzelf te wortelen - terwijl het gewoon moest blijven doorbetalen aan de nieuwe gidsen, de cartografen van de [verikte wereld].
(...)
Ondanks al het gebeuzel, alle diagnoses en alle nieuwe bewustzijnstoestanden waren de krachtigste uitingen van dat nieuwe, veelvuldig geduide nationale ego volstrekt onduidelijk. Want het werkelijke probleem was niet de schade aan de machine, maar die aan het hunkerende hart, waarvan de taal verloren ging. Overmatige hartschade, daar ging het om, en niet om spiertonus, voedsel, feng-shui of karma, niet om goddeloosheid of God. Wat de mens tot gekwordens toe opfokte was de overmaat niet aan gemak maar aan gefrustreerde, verijdelde verwachtingen.
(...)
...een cruciale, genegeerde, onbeantwoorde en misschien onbeantwoordbare vraag, dezelfde luide, levensverbrijzelende vraag als hij zichzelf net had gesteld: is dat nou het leven? Is dat verdorie álles? Is dat alles? De mensen werden wakker en beseften dat hun leven niet van hen was. Hun lichaam hoorde hun niet toe, en niemands lichaam hoorde iemand toe.

Uit: Salman Rushdie, Woede, Uitgeverij Contact, pp 180, 181, 182

we ARE the farts, you asshole

The city is farting. Not particularly in my direction: the city is farting indiscriminately, in all directions. The smell clouds my thinking: is the city, then, an ass? A big gaping hole of stinking possibilities. Everyone is equal here. Shit. No, that's bullshit. There are curves in this smell-hole. Edges. Dark depths near the epicentre, epic centre. Climbing hills, steep walls and flat plains. Big, flat plains on this bloody ass. Oh my, what a stench. I cannot think clearly. Is the city farting? Or am I? Are we?

citatentijd weerom

Hoog tijd om weer een paar mooie denk(st)ers hier aan het woord te laten; eerst Susan Neiman die een sterk boek op de volgende manier prachtig afsluit:

"Van de geschiedenis van de filosofie leren betekent niet haar zonder onderscheid accepteren. Met behulp van haar inzicht kunnen we enig licht werpen op de onze. We kunnen niet op dezelfde stellingen terugvallen die eerder door de denkers van de Verlichting werden verdedigd, zelfs niet op die van haar modernste vertegenwoordigers. Misschien ligt de hoop niet in het beantwoorden van de vraag naar de zin van het leven, maar juist in het verwerpen van die vraag. Zin is een menselijke categorie, en moet door mensen worden veroverd. Een leven dat bij voorbaat al zinvol is zou geen echt leven zijn geweest. Tussen de volwassene die weet dat hij geen rede in de wereld zal ontdekken en het kind dat weigert de zoektocht op te geven, ligt het hele verschil tussen berusting en bescheidenheid."

Uit: Susan Neiman, Het Kwaad Denken, Uitgeverij Boom, p.346