Van zelf sprekend

Loyaliteit: vanzelf? Ik geef als ik ontvang.

Zou ik zomaar geven?

Ben ik ooit begonnen met geven?

Of beginnen we allemaal met ontvangen?

Is ontvangen dat, wat ons als eerste is ingeprent?

De moederliefde, de moedermelk, de aandacht, de liefde?

Is het ontvangen van liefde onze eerste voorwaarde?

De vanzelfsprekendheid die we steeds wanhopiger najagen?

Of raken we gaandeweg genoeg afgeleid om elkaar met bijzaken tevreden te stellen?

We zijn nooit alleen.

Wij, de Mensheid

Wij, de verlichte Westerse mensen die volledig zelfstandig en varend op eigen verantwoordelijkheid beslissingen, opvattingen en hele mensbeelden optrekken, kunnen er moeite mee hebben andermans door autoriteit opgelegde en vol vrome overtuiging opgevolgde dogmatiek te respecteren. Misschien kunnen Wij dit wel als Wij het volgende in strikt individuele overweging nemen: wij gaan keer op keer de fout in met ons vrije verlichtingsdenken. Wereldoorlogen, grootscheepse misvattingen en de bijbehorend ellende voortgekomen uit eigengereide volksmennerij door vele enkelingen die opstonden zonder profeet te menen hoeven zijn. Maar hebben wij geen profeten, goden en tempels nodig om ons keer op keer, bewierokend en geselend waar nodig, een rechter pad op te jagen? Schelen Wij nu wel zo veel van de rampetampende en rondplunderende bosjesmannen zonder Geschiedenis, met onze stuurloze massamaatschappijen vol elkaar verdringende schrikbeelden?

Geen titel nodig?

Dit vraag ik me af.
We proberen vaak met woorden een eenduidige betekenis af te dwingen.
Precies en ondubbelzinnig te duiden wat we willen zeggen.
Geen misverstand mogelijk.
Uitsluiten en afstrepen.
Steeds.
Opnieuw.
Maar wat als het anders moet?
Als je alleen de lezer kunt bereiken door dáár het vertrouwen te leggen?
Door de taal zódanig te beheersen dat je vrije woordenbrij maar één kant op kan?
Zónder dat je stuurt? Klemtoontekens nodig hebt? Precieze taal?

In plaats daarvan: vrije taal. Taal die het sublieme losmaakt door het aan te tikken.
Hoe schrijf je dat?
Dit is de vraag die vandaag aan bod kwam.
Nog steeds een heel legitieme vraag.
Waarom is legitiem hier een lelijk woord?

Belastdingdienst

Welkom bij de Belastdingdienst

Wij staan erop u te helpen.
Klikt u links voor een nieuw te belasten ding.
Klikt u rechts voor een reeds belast ding.
Klikt u onder voor een te ontlasten ding.
Is uw ding ten onrechte ontlast? U hoeft niet te klikken, wij vinden u.
Klikt u centraal als u een vraag hebt omtrent dingen die wij kunnen beantwoorden.

De hamburgerbakker

hij bakt
-de stakker
dat het een lieve lust is
maar nooit rijst het eens de pan uit
altijd alleen maar
spetters
van vettig vlees
op zijn net gepoetste plaat

misschien had hij zich toch
ach
misschien had hij wel
och
wellicht dat hij nog
jee
wie weet zou ooit nog
tja
wie zou het zeggen
misschien
zou Klaartje van de overkant
hem eens de fijne kneepjes
van het kneden van deeg
bij willen brengen

Opeenhoping

"Beter laat dan nooit"

waren zijn laatste woorden

ze gingen verloren

in het gekrakeel van een leeglopende zaal

Niemand kon de uitgang samen vinden

wél ieder voor zich, tegelijk

Het dranghek van de dag

sleepte haar hakken over de vloer

Zij werd bewogen zich te geven

en daar brak, heel in de verte

het licht aan het eind

van een lange vergadergang

morgen zou laat

vergeten zijn

en nooit

de orde van de dag

Imhavingwhathehasthatswhatshesaid

Dus hier gaat dan

de herkansing

de tweede ronde in

met beter zicht

door alle mist

In het vier-kanten teken vant vermoogen der onduitbaarhyt nadert onheil met drassige schreden doort moeras donzer verlaatenhyt. Out dwaalt rond den tonne van vernunft en welgeschapenhyt. Neemand kan ooit noch terug naar spellingen vant lot vanvoor de tyd dat klokken sloegen en hanen kraayden ter illustraatie onzer rambam. T oude is reeds gezegd met finaliteit tot in eindtyd - en daar ver voorbije. Zinkend zwemmen wij zonderling zalig weg int onontkoombare verlangen naar bevredigde betekenisfrasen. En, o! als die ontbreeken, dan breekt den hel los over Bakel en omstreeken. De nuanc ontgaat ons omdat wij die er niet in wisten te leggen. De weegschaal blijft leeg en licht, en licht omgeeft ons tot in de duisterste hoek van ons zynde.

Zonder titel

Keutelen tot de laatste reutel.

Het begint er sterk naar te ruiken dat het niet meer lijkt dan dat. De grote vraag is voor mij: is dit dan vooral een stand in mijn hoofd, of is het een stap waarvan niet meer kan worden teruggekeerd? Want ik verlang naar de ambitie om de wereld bij haar lurven te grijpen. Nu neem ik genoegen met een weifelend observeren. De zoveelste die probeert met een weerspiegeling recht te doen aan oorspronkelijkheden? Mijn minachting voor die benadering zit nog te diep - ik moet opletten dat ik mezelf niet ga minachten.

Opgang

Langzaam stijgt
en daalt
de toon, met het tempo
dat plots versnelt en
dan weer
 draalt

Woordgroep I

Ik probeer
ver van mijn bed
maar land steeds
tussen de lakens
zij ruiken naar mij
en mij
alleen

bericht

En hier gaat de schrijver zijn gang: hij benoemt zich middels de handeling tot een functiedrager. Hij schrijft over het schrijven omdat hij schrijven moet. Niet om het schrijven, maar om al dat andere. Maar als het zo hoog opspeelt dat de pen gepakt moet worden, komt er altijd eerst iets uit dat gaat over alles behalve de aanleiding van het schrijven. Het gaat altijd over het schrijven, de woorden. Nooit over de non-verbale intimiteit. Hoe omschrijf je dat? Vluchtgedrag? Omschrijf ik nu vluchtgedrag, of beschrijf ik de cirkel waarbinnen ik me omkeer voor hetzelfde uitzicht? Schrijf ik voor iemand anders dan mezelf? Ik geloof het niet. In heel veel dingen geloofde ik wel, maar daarin heb ik nooit geloofd. Wie schrijft die blijft schrijven. De verslaving van het schrijven is een andere dan de verslaving van de aandacht - al kunnen ze samen optrekken. Was het de aandachtshoer in mij die ooit een weblog aanmaakte? Ik geloof het niet. Het was veeleer de nieuwsgierigheid, en andere externe prikkels.

En nu schrijf ik nog steeds, sporadisch en stotterend, om te luchten, om te ventileren - twee verschillende dingen. Maar kom ik ooit aan de woorden toe die niet over mijn keelkast willen glijden? Krijg ik ooit iets op papier waarvan ik de woorden niet eens uitgesproken lijk te kunnen krijgen? Kan ik zeggen wat ik zelf maar half begrijp? Ik zeg meer dan ik begrijp, dat begrijp ik, maar dát - kan ik dát ook zeggen? Mag het eens? Alsjeblieft? De hoogte omlaag brengen? De ondraaglijkheid licht maken? Stelselmatig?

kwijt

Er was ooit de liefde aan wie ik mijn leven gaf. Ik probeer stukjes terug te winnen zonder te hoeven verliezen: geen te snel uitgespuugd herbegin, maar wel een haast. Alles duwt, draait, trekt, weet niet waar het begint en eindigt en eindigt en eindigt weer van voor af aan. Het verschiet keert mij de rug toe en zegt tussen neus en lippen iets over schuld en overspanning. Wat er was en wat we niet zien sneuvelen zal ook nooit mooi geweest zijn. Niemand die kan nagaan hoe de puzzel paste want het zijn "maar woorden". Ze snijden door mijn ziel.

Ik ga mij redden. De wereld zal mijn vangnet worden. Ik zal je missen. Ik zal mijn tranen deppen om mijn zoon onder vier ogen de schoonheid en waarheid van de wereld zoals ik die zie in zich op te leren nemen. Hij zal meer dan één verhaal kennen over de wereld, en dat is goed.